Εξώδικο 1.569 Εκπαιδευτικών για την άμεση παύση των υποχρεωτικών ράπιντ τεστ

Στις 24.10.2022, επιδόθηκε στους Υπουργούς Υγείας και Παιδείας, καθώς και στο Συνήγορο του Πολίτη, εξώδικη διαμαρτυρία, πρόσκληση και δήλωση 1.569 εκπαιδευτικών και γενικότερα εργαζομένων στον τομέα της εκπαίδευσης με αίτημα την άμεση παύση της υποχρεωτικής διενέργειας ράπιντ τεστ.

 Η επιχειρηματολογία και τα αιτήματα του εξωδίκου είναι επί λέξει τα εξής: 

Με το παρόν μας, ως εκπαιδευτικοί και εν γένει εργαζόμενοι στον κλάδο της εκπαίδευσης, εκφράζουμε την έντονη διαμαρτυρία μας για την εξακολούθηση της ανωτέρω παράλογης, εκδικητικής, βασανιστικής και ρατσιστικής υποχρέωσης για εβδομαδιαία διενέργεια ράπιντ τεστ από τους μη εμβολιασμένους ή μη πλήρως εμβολιασμένους ή μη προσφάτως (εντός εννέα μηνών από τη λήψη της δεύτερης δόσης) εμβολιασμένους ή μη προσφάτως (εντός εξαμήνου) νοσήσαντες, και μάλιστα επί ποινή αναστολής εργασίας με στέρηση μισθού και ασφαλιστικής αναγνώρισης, για τους εξής λόγους:

 1._ Διότι πλέον έχει αναγνωριστεί από το σύνολο της επιστημονικής κοινότητας ότι οι εμβολιασμένοι κολλούν και μεταδίδουν εξίσου με τους μη εμβολιασμένους και συνεπώς η εις βάρος των μη εμβολιασμένων επιβολή διαγνωστικών ελέγχων δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αποτρέψει τη μετάδοση της νόσου και αποτελεί άσκοπη και δυσμενή διάκριση, που παραβιάζει θεμελιώδεις συνταγματικές αρχές.

 2._ Διότι πλέον αναγνωρίζεται από όλο και μεγαλύτερο τμήμα της επιστημονικής κοινότητας ότι τα κυκλοφορούντα εμβόλια δεν κατόρθωσαν να επιτύχουν τον διακηρυγμένο στόχο δημιουργίας «τείχους ανοσίας».

 3._ Διότι πλέον είναι κοινό τοις πάσι ότι ο ιός τείνει να εισέλθει στην ενδημική του φάση, έχοντας αποκτήσει -όπως πάντοτε συμβαίνει στις περιπτώσεις αυτές- πολύ εύκολη μεταδοτικότητα και πολύ ηπιότερη νόσηση.

 4._ Διότι σύμφωνα με τις από 11/08/22 συστάσεις του Κέντρου Ελέγχου Νοσημάτων (CDC) των ΗΠΑ, η κατάσταση εμβολιασμού δεν θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψιν όταν χρειάζεται να παρθούν μέτρα, και τα τεστ σε ανθρώπους χωρίς συμπτώματα πρέπει να σταματήσουν. 

 5._ Διότι είναι αντιφατικό και υποκριτικό να επιβάλλεται η υποχρέωση εβδομαδιαίου εργαστηριακού ελέγχου, αφού, σύμφωνα με την ίδια Κοινή Υπουργική Απόφαση, σε περίπτωση νόσησης, υπάρχει υποχρέωση απομόνωσης του νοσούντος, είτε μαθητή είτε ενηλίκου, μόνο για πέντε (5) ημέρες και εν συνεχεία υποχρέωση επανόδου του στην εκπαιδευτική μονάδα, ακόμη και αν υπάρχει θετικός εργαστηριακός έλεγχος.

  6._ Διότι είναι επίσης αντιφατικό και υποκριτικό και παραβιάζει κατάφωρα τη συνταγματική αρχή της ισότητας το να επιβάλλεται η υποχρέωση εβδομαδιαίου εργαστηριακού ελέγχου για τις ανωτέρω κατηγορίες εργαζομένων, τη στιγμή που κάτι τέτοιο δεν απαιτείται από κανέναν άλλο εισερχόμενο στις εκπαιδευτικές μονάδες, δηλαδή τους μαθητές, τους επισκέπτες και τους υπόλοιπους εκπαιδευτικούς.

 7._ Διότι, επιπλέον, η υποχρέωση του εργαζόμενου να καλύπτει με δική του δαπάνη το κόστος του εβδομαδιαίου τεστ αποτελεί δυσανάλογο βάρος σε σχέση με το σκοπό που υποτίθεται ότι εξυπηρετείται, κατά παράβαση της συνταγματικής αρχής της αναλογικότητας καθώς και της συνταγματικής υποχρέωσης του κράτους για παροχή στους πολίτες βασικών υπηρεσιών υγείας.

 8._ Διότι η υποβολή σε εργαστηριακό έλεγχο αποτελεί, κατά την ορθή άποψη, ιατρική πράξη, για τη διενέργεια της οποίας απαιτείται η προηγούμενη αναλυτική ενημέρωση του ατόμου (σχετικά με τις ενδεχόμενες συνέπειες) και εν συνεχεία η οικειοθελής συναίνεση του ατόμου, όπως ρητά ορίζουν ο Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας (Ν. 3418/2005) στο άρθρο 12, καθώς και η διεθνής Σύμβαση του Οβιέδο, που έχει ενσωματωθεί και στην ελληνική έννομη τάξη με νόμο [άρθρο 2, 5 και 12 της Σύµβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώµατα και τη Βιοϊατρική (άλλως Σύμβασης του Οβιέδο της 4ης Απριλίου του 1997), η οποία ενσωματώθηκε στο ελληνικό δίκαιο με το ν. 2619/1998 (Α΄ 132)].

 9._ Διότι ακόμη και στις οδηγίες των τεστ αναγράφεται ότι αυτό διενεργείται εντός των πρώτων πέντε ημερών από την εμφάνιση των συμπτωμάτων, άρα η επιβολή διενέργειάς του χωρίς την ύπαρξη συμπτωμάτων αντιβαίνει στις οδηγίες του ίδιου του κατασκευαστή.

10._ Διότι η συνέχιση των υποχρεωτικών τεστ έρχεται σε κατάφωρη αντίθεση με την άρση όλων των άλλων περιορισμών, τόσο πανελλαδικά όσο και παγκόσμια. 

11._ Διότι, σύμφωνα με όλα τα προεκτεθέντα, προκύπτει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η εξακολούθηση του ανωτέρω μέτρου έχει αποκλειστικά και μόνο εκδικητικό και τιμωρητικό χαρακτήρα, εξυπηρετώντας συγχρόνως τη διατήρηση κλίματος αντιπαλότητας και διαχωρισμών μεταξύ των πολιτών. Σημειωτέον ότι τις ανωτέρω διαμαρτυρίες έχουν εκφράσει επανειλημμένα πολλά συνδικαλιστικά μας όργανα και συγκεκριμένα Σύλλογοι Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης (ΣΕΠΕ) και Ενώσεις Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΕΛΜΕ) με δημόσιες ανακοινώσεις τους.

Κατόπιν αυτών

 Ζητούμε 

Οι δύο πρώτοι από εσάς να προβείτε άμεσα, ως οι πλέον καθ’ ύλην αρμόδιοι Υπουργοί, σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την άμεση ανάκληση του ανωτέρω μέτρου. Διαφορετικά Δηλώνουμε ότι Θα ασκήσουμε εναντίον του ελληνικού δημοσίου όλα τα δικαιώματα που μας παρέχει ο νόμος για την αποκατάσταση της έννομης τάξης και την πλήρη υλική και ηθική μας ικανοποίηση. 

Και επίσης Ζητούμε Ο τρίτος από εσάς, Συνήγορος του Πολίτη, να αποφανθεί σχετικά με τη νομιμότητα και συνταγματικότητα των ανωτέρω διατάξεων και του εν λόγω μέτρου και να προβεί σε όλες τις κατά νόμον ενέργειες της αρμοδιότητάς του.

(Δελτίο τύπο από τον πληρεξούσιο δικηγόρο των Εκπαιδευτικών, κ. Βασίλη Παπανικολάου).

Ο κίνδυνος είναι η λύσσα

 

Του Παντελή Τζαβέλλα*

Επιδημία του ραβδο-ιού τής λύσσας ( ραβδοϊός Lyssavirus). Η ίωση αυτή είναι επικίνδυνη, προκαλεί εγκεφαλίτιδα καί χωρίς θεραπεία είναι θανατηφόρα.

Προσβάλλει ζώα καί ανθρώπους. Τα δύο τελευταία χρόνια 2020-22 σημειώνεται μια τρομερή έξαρση, μιλάμε γιά ΠΑΝΔΗΜΙΑ, μέ ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ότι προσβάλλει μόνο ανθρώπους και κάνει και διακρίσεις, κάποιοι στή Δύση και πάρα πολλοί στίς υπόλοιπες ηπείρους έχουν ανοσία.

Μορφές τής νόσου:

1. Η λύσσα του εμβολιασμού για την ίωση κόβιντ.

2. Η λύσσα της δίωξης των υγειονομικών που δεν εμβολιάστηκαν.

Συμπτώματα:

Σε αμφότερες τις περιπτώσεις χαρακτηρίζεται από φοβερή καί τρομερή επιθετικότητα, κυριολεκτικά δαγκώνουν, όσους δέν υπακούουν. Τι κι αν προσπαθούν οι καημένοι να εξηγήσουν:

Περίπτωση 1η : Λένε (δηλ. οι μή εμβολιαζόμενοι)

“Μα εμείς κάνουμε εμβόλια σε όλη μας τη ζωή, έχουμε αντίρρηση για το συγκεκριμένο”

“Μα αυτό το εμβόλιο είναι πειραματικό, προκαλεί θανάτους και σοβαρές παρενέργειες, νευρολογικές, μυοκαρδίτιδα κ.α.”

Και να η δαγκωνιά

Josephine Cashman

@Josieamycashman

New Zealand's Prime Minister Jacinda Ardern "the side effects that people experience with vaccines, which we have all come to expect, is a sign that the vaccine is doing what it should"

Μετάφραση “οι παρενέργειες είναι σημάδι ότι τό εμβόλιο κάνει αυτό πού πρέπει”.

Περίπτωση 2η : Οι 7000 υγειονομικοί που δεν εμβολιάστηκαν, απάνθρωπα, παράνομα, έχασαν τη δουλειά τους “για το καλό μας”, “για τη δημόσια υγεία”. Όμως η ζωή απέδειξε ότι και οι εμβολιασμένοι μεταδίδουν. Επίσης 10.000 υγειονομικοί δεν κανουν 3η δόση (γιατί άραγε;)καί γίνονται επισήμως ανεμβολίαστοι. Αυτοί όμως δεν διώκονται. Εάν μπορείτε δώστε άλλη απάντηση. Εγώ βρίσκω μία καί μόνο ΛΥΣΣΑ.

Υπάρχει θεραπεία; Αντιλυσσικός ορός καί αντιλυσσικό εμβόλιο γιά τους αμετανόητους. Η αλλιώς

ΟΛΟΙ ΣΤΉ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΩΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 13/2 ΠΑΡΚΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ (ΒΑΣ. ΣΟΦΙΑΣ) 2μμ.

Και ας δώσουμε καί καναφράγκο.....

* Ο Παντελής Τζαβέλλας είναι συνταξιούχος γιατρός (αναισθησιολόγος, πρώην διευθυντής ΕΣΥ)

Μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία: Συστημική κατάρρευση και προσομοίωση πανδημίας

 

Του Fabio Vighi*

Ενάμιση χρόνο μετά την εμφάνιση του Ιού, κάποιοι ενδέχεται να έχουν αρχίσει να αναρωτιούνται γιατί οι συνήθως αδίστακτες άρχουσες ελίτ αποφάσισαν να παγώσουν την παγκόσμια μηχανή παραγωγής κέρδους με αφορμή την εμφάνιση ενός παθογόνου που χτυπάει σχεδόν αποκλειστικά τις μη παραγωγικές ηλικίες (άνω των 80 ετών). Γιατί όλος αυτός ο ανθρωπιστικός ζήλος; Cui bono? (Ποιος ωφελείται;) Μόνο όσοι δεν είναι εξοικειωμένοι με τις θαυμαστές περιπέτειες του Παγκοσμιοποιημένου Καπιταλισμού (GloboCap) μπορούν να βαυκαλιστούν πιστεύοντας πως το σύστημα επέλεξε να κατεβάσει ρολά από συμπόνια. Ας είμαστε σαφείς από την αρχή: τα μεγάλα αρπακτικά του πετρελαίου, των όπλων και των εμβολίων δεν θα μπορούσαν να νοιάζονται λιγότερο για την ανθρωπότητα.

Ακολουθήστε το χρήμα

Στην προ Κορονοϊού εποχή, η παγκόσμια οικονομία βρισκόταν στα πρόθυρα μιας ακόμα κολοσσιαίας κατάρρευσης. Ακολουθεί ένα σύντομο χρονικό της διαρκώς αυξανόμενης πίεσης:

 

Ιούνιος 2019: Στην ΕτήσιαΟικονομική Έκθεσή της η ΒΙS (Bank of International Settlements —Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών) με έδρα την Ελβετία, η «Κεντρική Τράπεζα όλων των Κεντρικών Τραπεζών», κρούει τον παγκόσμιο κώδωνα του κινδύνου. Το έγγραφο επισημαίνει «υπερθέρμανση […] στην αγορά μοχλευμένων δανείων (leveraged loan market), όπου «η πιστοληπτική ικανότητα επιδεινώνεται» και «τα εγγυημένα δανειακά ομόλογα εκτοξεύονται» (CLOs) — θυμίζοντας την απότομη αύξηση των εγγυημένων δανειακών υποχρεώσεων (CDOs) που ενίσχυσε την κρίση των δανείων χαμηλής εξασφάλισης) [το 2008]. Με απλά λόγια, η χρηματοπιστωτική βιομηχανία τρέφεται για ακόμη μια φορά με σκουπίδια.

 

9 Αυγούστου 2019:  Η BIS εκδίδει ένα έγγραφο εργασίας ζητώντας τη λήψη «μη συμβατικών μέτρων νομισματικής πολιτικής» με σκοπό την «προστασία της πραγματικής οικονομίας από την περαιτέρω επιδείνωση των χρηματοπιστωτικών συνθηκών». Το έγγραφο επισημαίνει πως «προσφέροντας άμεση πίστωση στην οικονομία», κατά τη διάρκεια μιας κρίσης, ο δανεισμός από την κεντρική τράπεζα «μπορεί να υποκαταστήσει τις εμπορικές τράπεζες στην χορήγηση δανείων στις εταιρείες».

 

15 Αυγούστου 2019: Η Blackrock Inc, το ισχυρότερο επενδυτικό ταμείο (διαχειρίζεται γύρω στα 7 τρις δολάρια μετοχών και ομολόγων) εκδίδει μια λευκή βίβλο με τίτλο Αντιμετωπίζοντας την επόμενη ύφεση. Ουσιαστικά, το έγγραφο δίνει εντολή στη Fed (Αμερικανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα) να εγχύσει απευθείας ρευστότητα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα για να αποτραπεί «μια δραματική ύφεση». Ξανά, το μήνυμα είναι σαφές και αδιαμφισβήτητο: «Μια άνευ προηγουμένου αντίδραση καθίσταται απαραίτητη, όταν τα όρια της νομισματικής πολιτικής εξαντλούνται και η δημοσιονομική πολιτική από μόνη της δεν επαρκεί. Η αντίδραση αυτή πολύ πιθανό να περιλαμβάνει την επιλογή του «απ’ ευθείας»« (going direct): «την εύρεση τρόπων διοχέτευσης χρήματος στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα απ’ ευθείας από την κεντρική τράπεζα», αποτρέποντας ταυτόχρονα φαινόμενα υπερπληθωρισμού. Παραδείγματα αποτελούν η Δημοκρατία της Βαϊμάρης τη δεκαετία του 1920, και πιο πρόσφατα η Αργεντινή και η Ζιμπάμπουε».

22-24 Αυγούστου 2019: Οι κεντρικοί τραπεζίτες του G7 συναντιούνται στο Jackson Hole, του Wyoming, για να συζητήσουν το έγγραφο της Black Rock όπως και άλλα επείγοντα μέτρα που αφορούν την αποτροπή της επικείμενης κατάρρευσης. Σύμφωνα με την προφητική δήλωση του James Bullard, Προέδρου της Κεντρικής Τράπεζας της Πολιτείας του St Louis: «Πρέπει απλώς να πάψουμε να νομίζουμε πως την επόμενη χρονιά τα πράγματα θα είναι φυσιολογικά.»

 

15-16 Σεπτεμβρίου 2019: Η ύφεση εγκαινιάζεται επίσημα με το αιφνίδιο άλμα των επιτοκίων στην αγορά των ρέπος (από 2% στο 10.5%) . Το Repo (ρέπος), συντομογραφία του του «repurchase agreement» (συμφωνία επαναγοράς), είναι ένα συμβόλαιο με το οποίο τα επενδυτικά κεφάλαια δανείζονται χρήματα με εγγύηση περιουσιακά στοιχεία (συνήθως κρατικά ομόλογα). Τη στιγμή της συναλλαγής, οι χρηματοπιστωτικοί παράγοντες (οι τράπεζες) επιχειρούν να επαναγοράσουν τα περιουσιακά στοιχεία σε υψηλότερη τιμή, συνήθως εν μία νυκτί. Με λίγα λόγια, τα repos είναι βραχυχρόνια εγγυημένα δάνεια. Είναι η κύρια πηγή χρηματοδότησης των traders (παίκτες του χρηματιστηρίου) στις περισσότερες αγορές, ειδικά στο παράλληλο σύμπαν των Παραγώγων. Η έλλειψη ρευστότητας στην αγορά των repos μπορεί να προκαλέσει καταστροφικά φαινόμενα ντόμινο σε όλους τους τομείς του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

 

17 Σεπτεμβρίου 2019: Η Fed ξεκινά το νομισματικό πρόγραμμα εκτάκτου ανάγκης, διοχετεύοντας εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια την εβδομάδα στη Wall Street, εκτελώντας πρακτικά το σχέδιο «απευθείας» της Black Rock. (Όπως αναμενόταν, τον Μάρτιο του 2020, η Fed θα προσλάβειτην BlackRock για τη διαχείριση του πακέτου διάσωσης απέναντι στην «κρίση του Covid 19».

 

19 Σεπτεμβρίου 2019: Ο Donald Trump υπογράφει το Εκτελεστικό Διάταγμα 13887, ιδρύοντας την National Influenza Vaccine Task Force (Εθνική Ομάδα Δράσης για ένα Εμβόλιο Γρίπης), στόχος της οποίας είναι να αναπτύξει ένα «Πενταετές εθνικό σχέδιο για την προώθηση της χρήσης πιο ευέλικτων και διευρυνόμενων τεχνολογιών κατασκευής εμβολίων και για την επιτάχυνση της ανάπτυξης εμβολίων που προστατεύουν από πολλούς ή από όλους τους ιούς της γρίπης». Αυτό για να αντιμετωπιστεί «μια πανδημία γρίπης», η οποία, σε αντίθεση με την εποχική γρίπη, […] έχει τη δυνατότητα να εξαπλωθεί ραγδαία στην υφήλιο, να μολύνει περισσότερους ανθρώπους, και να προκαλέσει υψηλά ποσοστά παθήσεων και θανάτων σε πληθυσμούς που στερούνται προηγούμενης ανοσίας». Δεν ήταν δύσκολο λοιπόν να μαντέψει κανείς ότι η πανδημία ήταν προ των πυλών, ενώ στην Ευρώπη οι προετοιμασίες βρίσκονταν ήδη σε εξέλιξη (δες εδώ κι εδώ).

 

18 Οκτωβρίου 2019: Στη Νέα Υόρκη, διεξάγεται το Event201, μια στρατηγική άσκηση προσομοίωσης ζωονοσογόνου πανδημίας συντονισμένη από το Κέντρο Βιοασφάλειας του Πανεπιστημίου John Hopkins και το Ίδρυμα Bill and Melinda Gates.

 

21-24 Ιανουαρίου: Το ετήσιο συνέδριο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF) λαμβάνει χώρα στο Νταβός της Ελβετίας με αντικείμενο συζήτησης τόσο την οικονομία όσο και τους εμβολιασμούς.

 23 Ιανουαρίου 2020: Η Κίνα επιβάλλει λοκντάουν στη Wuhan και σε άλλες πόλεις της επαρχίας της Hubei.

11 Μαρτίου 2020: Ο Γενικός Διευθυντής του WHO (ΠΟΥ) κηρύσσει πανδημία της νόσου του κορονοϊού. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

 

Το να ενώσει κανείς τις τελείες είναι αρκετά εύκολο. Αν το επιχειρήσουμε, θα διακρίνουμε ένα αρκετά σαφές αφηγηματικό περίγραμμα να αναδύεται, μια στοιχειώδης σύνοψη του οποίου θα ήταν η ακόλουθη: τα λοκντάουν και η παγκόσμια αναστολή των οικονομικών συναλλαγών είχαν ως σκοπό να 1) επιτρέψουν στη Fed να διοχετεύσει φρεσκοτυπωμένο χρήμα στις προβληματικές χρηματαγορές αποτρέποντας παράλληλα το φαινόμενο του υπερπληθωρισμού και 2) να εισαγάγουν τα προγράμματα μαζικού εμβολιασμού και τα υγειονομικά διαβατήρια ως πυλώνες ενός νέο-φεουδαρχικού καθεστώτος καπιταλιστικής συσσώρευσης. Όπως θα δούμε, οι δύο στόχοι έσονται εις σάρκαν μία.

 

Το 2019 η παγκόσμια οικονομία μαστιζόταν από την ίδια ασθένεια που το 2008 είχε προκαλέσει πιστωτική ασφυξία. Ασφυκτιούσε υπό το βάρος ενός μη βιώσιμου χρέους. Πολλές δημόσιες επιχειρήσεις δεν μπορούσαν να παράξουν αρκετό κέρδος για την αποπληρωμή των τόκων των χρεών τους οπότε για να επιβιώσουν έπαιρναν νέα δάνεια. Εταιρείες «ζόμπι» (με μακροχρόνιες απώλειες, μειούμενο τζίρο, συμπιεσμένα περιθώρια κέρδους, περιορισμένη ρευστότητα, και υπερβολικά μοχλευμένους ισολογισμούς) εμφανίζονταν παντού. Η κατάρρευση της αγοράς των repos, τον Σεπτέμβρη του 2019, πρέπει να ενταχθεί μέσα σε αυτό το εύθραυστο οικονομικό περιβάλλον.

 

Όταν ο αέρας έχει κορεστεί με εύφλεκτα υλικά, και μια σπίθα προκαλεί έκρηξη. Και στο μαγικό κόσμο της οικονομίας, tout se tient (όλα συνδέονται): το τίναγμα των φτερών μιας πεταλούδας σε έναν συγκεκριμένο τομέα μπορεί ανά πάσα στιγμή να γκρεμίσει τον χάρτινο πύργο. Οποιαδήποτε αύξηση των επιτοκίων στις χρηματαγορές που τροφοδοτούνται με φθηνά δάνεια, είναι δυνητικά καταστροφική για τις τράπεζες, τα αμοιβαία κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου, τα συνταξιοδοτικά κεφάλαια και το σύνολο της αγοράς κυβερνητικών ομολόγων, επειδή αυξάνεται το κόστος δανεισμού και στραγγίζει η ρευστότητα.  

 

Αυτό ακριβώς είναι που συνέβη με την κρίση των repos τον Σεπτέμβρη του 2019: Τα επιτόκια εκτινάχθηκαν στο 10.5% μέσα σε λίγες μόνο ώρες, και ο πανικός που προκλήθηκε επηρέασε συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης (futures), δικαιωμάτων προαίρεσης (options), εθνικά νομίσματα, και άλλες αγορές όπου οι trader στοιχημάτιζαν δανειζόμενοι από repos. Ο μόνος τρόπος να αποσοβηθεί η μετάδοση ήταν η χορήγηση της απαραίτητης ρευστότητας στο σύστημα – σαν ελικόπτερα που πραγματοποιούν ρίψεις νερού σε μία ανεξέλεγκτη πυρκαγιά. Μεταξύ Σεπτεμβρίου 2019 και Μαρτίου 2020, η Fed διοχέτευσε περισσότερα από 9 τρις στο τραπεζικό σύστημα, ποσό ισοδύναμο με περισσότερο από το 40% του Αμερικανικού ΑΕΠ.

 

Το κυρίαρχο αφήγημα θα έπρεπε λοιπόν να αντιστραφεί: Τα χρηματιστήρια δεν κατέρρευσαν (τον Μάρτιο του 2020) επειδή επιβλήθηκαν τα λοκντάουν, αλλά -αντίθετα- τα λοκντάουν έπρεπε να επιβληθούν επειδή η χρηματοπιστωτική αγορά κατέρρεε. Τα λοκντάουν έφεραν την αναστολή των επιχειρηματικών συναλλαγών, η οποία αποστράγγισε τη ζήτηση για πίστωση και έτσι σταμάτησε τη μετάδοση. Με άλλα λόγια, η αναδιάρθρωση της χρηματοπιστωτικής αρχιτεκτονικής μέσω νομισματικών μέτρων εξαίρεσης (έκτακτης ανάγκης), εξαρτιόταν από το σβήσιμο της μηχανής της οικονομίας. Εάν η απίστευτου ύψους ρευστότητα με την οποία τροφοδοτήθηκε ο χρηματοπιστωτικός τομέας, έφτανε στις συναλλαγές στο πεδίο της πραγματικής οικονομίας, ένα νομισματικό τσουνάμι (υπερπληθωρισμού) με καταστροφικές συνέπειες θα εξαπολύετο.

Όπως υποστηρίζει η οικονομολόγος Ellen Brown, ήταν «άλλο ένα πακέτο διάσωσης», αλλά αυτή τη φορά» υπό το πρόσχημα κάποιου ιού». Παρομοίως, ο John Titus και η Catherine Austin Fitts επισήμαναν ότι το «μαγικό ραβδί» του Covid-19 επέτρεψε στη Fed να εκτελέσει το σχέδιο «going direct» που είχε καταστρώσει η Black Rock, κυριολεκτικά: πραγματοποίησε μια άνευ προηγουμένου αγορά κρατικών ομολόγων ενώ στις επιχειρήσεις χορηγούσε κρατικά εγγυημένα «δάνεια COVID» με το σταγονόμετρο. Με λίγα λόγια, μόνο ένα προκλητό οικονομικό κώμα, θα παρείχε στη Fed το περιθώριο να εξουδετερώσει την ωρολογιακή βόμβα που ήταν έτοιμη να ανατινάξει τον χρηματοπιστωτικό τομέα. Υπό την κάλυψη της μαζική υστερίας, η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ βούλωσε τις τρύπες στο διατραπεζικό σύστημα δανεισμού, αποφεύγοντας τον υπερπληθωρισμό αλλά και τον έλεγχο από το «Financial Stability Οversight Council» (Συμβούλιο Παρακολούθησης της Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας που δημιουργήθηκε μετά την κατάρρευση του 2008), όπως αναλύεται και εδώ. Παρόλα αυτά, το σχέδιο «going direct» πρέπει επίσης να γίνει αντιληπτό ως ένα μέτρο απελπισίας, αφού το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να παρατείνει την αγωνία μιας παγκόσμιας οικονομίας που καθίσταται ολοένα και περισσότερο όμηρος της αθρόας έκδοσης χρήματος και του τεχνητού πληθωρισμού των χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων.

Στην καρδιά της δυσμενούς θέσης στην οποία βρισκόμαστε έγκειται ένα ανυπέρβλητο διαρθρωτικό αδιέξοδο. Η χρηματιστικοποίηση μεσω της μόχλευσης χρέους είναι η μόνη γραμμή διαφυγής του σύγχρονου καπιταλισμού, η αναπόφευκτη πορεία διαφυγής για ένα παραγωγικό μοντέλο που έχει φτάσει στο ιστορικό του όριο. Τα κεφάλαια κατευθύνονται προς τις χρηματοπιστωτικές αγορές επειδή η «πραγματική οικονομία», αυτή δηλαδή που θεμελιώνεται πάνω στην εργασία είναι όλο και πιο ασύμφορη. Πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο;

 

Η απάντηση μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: 

1. Η αποστολή της οικονομίας να παράγει υπεραξία συμπεριλαμβάνει την επιδίωξη να εκμεταλλευτεί το εργατικό δυναμικό αλλά ταυτόχρονα και να το αποβάλει από την παραγωγή. Αυτό είναι αυτό που ο Μαρξ ονόμασε «κινούμενη αντίφαση» του καπιταλισμού¹. Ενώ αποτελεί την ουσία του τρόπου παραγωγής που γνωρίσαμε εντός του καπιταλισμού, η αντίφαση αυτή σήμερα μας γυρνάει μπούμερανγκ, μετατρέποντας την πολιτική οικονομία σε έναν μηχανισμό μόνιμης καταστροφής.

 2. Ο λόγος για αυτό το γύρισμα της τύχης του καπιταλισμού είναι η αντικειμενική αποτυχία της διαλεκτικής εργασίας- κεφαλαίου: η άνευ προηγουμένου επιτάχυνση της τεχνολογικής προόδου στο πεδίο της αυτοματοποίησης από τη δεκαετία του 1980 προκαλεί την αποβολή περισσότερης εργατικής δύναμης από την παραγωγή σε σχέση με αυτήν που μπορεί να (επαν)απορρόφησει. Η συρρίκνωση του όγκου των μισθών σημαίνει ότι η αγοραστική δύναμη ενός ολοένα αυξανόμενου μέρους του παγκόσμιου πληθυσμού μειώνεται, με αναπόφευκτες συνέπειες την αύξηση του ιδιωτικού χρέους και της εξαθλίωσης. 

3. Καθώς παράγεται λιγότερη υπεραξία, το κεφάλαιο αναζητά άμεσες αποδόσεις στον μοχλευμένο χρηματοπιστωτικό τομέα και όχι στην πραγματική οικονομία ή επενδύοντας σε κοινωνικά χρήσιμους τομείς όπως η εκπαίδευση, η έρευνα και οι δημόσιες υπηρεσίες.

Το ρεζουμέ είναι ότι η αλλαγή παραδείγματος που λαμβάνει χώρα αποτελεί την αναγκαία συνθήκη για μια (δυστοπική) επιβίωση του καπιταλισμού, ο οποίος δεν είναι πλέον σε θέση να αναπαραχθεί μέσω της μαζικής μισθωτής εργασίας και της καταναλωτικής ουτοπίας, της οποίας η μαζική μισθωτή εργασία αποτελεί προϋπόθεση. Η ατζέντα της πανδημίας υπαγορεύτηκε, τελικά, από την συστημική ενδόρρηξη: την πτώση της κερδοφορίας ενός τρόπου παραγωγής που η ανεξέλεγκτη αυτοματοποίηση καθιστά παρωχημένο. Για αυτόν τον εγγενή λόγο, ο καπιταλισμός εξαρτάται όλο και περισσότερο από το δημόσιο χρέος, τους χαμηλούς μισθούς, τη συγκεντροποίηση του πλούτου και της εξουσίας, τη μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης και τις οικονομικές ακροβασίες.

Αν «ακολουθήσουμε το χρήμα», θα δούμε ότι ο οικονομικός αποκλεισμός, που δόλια αποδίδεται στον Iό, έχει πετύχει εντυπωσιακά αποτελέσματα, όχι μόνο στο πεδίο της κοινωνικής μηχανικής, όσο και σε αυτό της οικονομικής αρπαγής. Θα επισημάνω στα γρήγορα τέσσερα από αυτά.

1) Όπως αναμενόταν, επέτρεψε στη Fed να αναδιοργανώσει τον χρηματοπιστωτικό τομέα με μια συνεχή ροή δισεκατομμυρίων δολαρίων που «παράγονταν» με το πάτημα ενός κουμπιού. 

2) Επιτάχυνε την εξαφάνιση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, επιτρέποντας στους μεγάλους ομίλους να μονοπωλούν τις εμπορικές ροές. 

3) Μείωσε περαιτέρω το μερίδιο των μισθών και διευκόλυνε τη σημαντική εξοικονόμηση κεφαλαίου μέσω της «έξυπνης εργασίας» (η οποία είναι...ιδιαιτέρως έξυπνη για εκείνους που την επιβάλλουν).

4) Υποβοήθησε την ανάπτυξη του ηλεκτρονικού εμπορίου, την έκρηξη των κερδών της Βig Tech και το αυγάτισμα του φαρμακοδόλαρου — το οποίο συμπεριλαμβάνει και την ιδιαιτέρως χειμαζόμενη βιομηχανία πλαστικού, η οποία παράγει πλέον εκατομμύρια μάσκες προσώπου και γάντια, κάθε εβδομάδα, πολλά από τα οποία καταλήγουν στους ωκεανούς (προς τέρψη αυτών που μας πουλάνε "πράσινο new deal"). 

Μόνο το 2020, ο πλούτος των 2.200 περίπου δισεκατομμυριούχων του πλανήτη αυξήθηκε κατά 1,9 τρισεκατομμύρια δολάρια, μια αύξηση χωρίς ιστορικό προηγούμενο. Όλα αυτά, χάρη σε ένα παθογόνο τόσο θανατηφόρο που, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, μόνο το 99,8% των μολυσμένων επιβιώνει (δείτε εδώ και εδώ), με τους περισσότερους από αυτούς να μην εμφανίζουν κανένα σύμπτωμα.

Εφαρμόζοντας τον καπιταλισμό διαφορετικά

Το οικονομικό μοτίβο του ιστορίας μυστηρίου του Covid πρέπει να ενταχθεί σε ένα ευρύτερο πλαίσιο κοινωνικού μετασχηματισμού. Αν ξύσουμε την επιφάνεια της επίσημης αφήγησης, αρχίζει να διαμορφώνεται ένα νεοφεουδαρχικό σενάριο. Οι μάζες των όλο και πιο μη παραγωγικών καταναλωτών συστηματοποιούνται και απορρίπτονται, απλώς και μόνο επειδή ο Mr. Global δεν ξέρει πλέον τι να τους κάνει. Μαζί με τους υποαπασχολούμενους και τους αποκλεισμένους, οι εξαθλιωμένες μεσαίες τάξεις αποτελούν πλέον ένα πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί με το ραβδί των λουκέτων, των απαγορεύσεων κυκλοφορίας, των μαζικών εμβολιασμών, της προπαγάνδας και της στρατιωτικοποίησης της κοινωνίας, αντί με το καρότο της εργασίας, της κατανάλωσης, του χρόνου για διακοπές, της συμμετοχικής δημοκρατίας και των κοινωνικών δικαιωμάτων (που αντικαταστάθηκαν στο συλλογικό φαντασιακό από τα ατομικά δικαιώματα των μειονοτήτων).

Επομένως, είναι φενάκη να πιστεύει κανείς ότι ο σκοπός των λοκντάουν είναι θεραπευτικός και ανθρωπιστικός. Πότε το κεφάλαιο νοιάστηκε για τους ανθρώπους; Η αδιαφορία και η μισανθρωπία είναι τα τυπικά χαρακτηριστικά του καπιταλισμού, του οποίου το μόνο πραγματικό πάθος είναι το κέρδος και η εξουσία που το συνοδεύει. 

Σήμερα, η καπιταλιστική εξουσία μπορεί να συνοψιστεί στα ονόματα των τριών μεγαλύτερων επενδυτικών κεφαλαίων στον κόσμο: BlackRock, Vanguard και State Street Global Advisor. Αυτοί οι γίγαντες, που κάθονται στον πυρήνα ενός τεράστιου γαλαξία χρηματοπιστωτικών οργανισμών, διαχειρίζονται αξία που προσεγγίζει το μισό παγκόσμιο ΑΕΠ και είναι βασικοί μέτοχοι σε περίπου 90% των εισηγμένων εταιρειών. Γύρω τους αναπτύσσονται υπερεθνικά ιδρύματα, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, η Τριμερής Επιτροπή και η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, των οποίων η λειτουργία είναι να συντονίζουν τη συναίνεση εντός του χρηματοπιστωτικού αστερισμού. Μπορούμε με ασφάλεια να υποθέσουμε ότι όλες οι βασικές στρατηγικές αποφάσεις- οικονομικές, πολιτικές και στρατιωτικές - επηρεάζονται τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό από αυτές τις ελίτ. Ή μήπως θέλουμε να βαυκαλιζόμαστε ότι ο ιός τους αιφνιδίασε; Μάλλον, ο SARS-CoV-2 - ο οποίος, κατά παραδοχή του CDC και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, δεν έχει ποτέ απομονωθεί - είναι το όνομα ενός ειδικού όπλου ψυχολογικού πολέμου που χρησιμοποιήθηκε τη στιγμή της μεγαλύτερης ανάγκης.

Γιατί θα πρέπει να εμπιστευτούμε ένα τεράστιο φαρμακευτικό καρτέλ (τον ΠΟΥ), ο οποίος δεν είναι υπεύθυνος για τη «δημόσια υγεία», αλλά για την προώθηση εμπορικών προϊόντων με όσο το δυνατόν πιο αποδοτικά ποσοστά κερδοφορίας; 

Οι πραγματικές απειλές για την δημόσια υγεία προέρχονται από τις άθλιες συνθήκες εργασίας, την κακή διατροφή, την ρύπανση του αέρα, την μόλυνση του νερού και των τροφίμων, και πάνω απ' όλα από τη διογκούμενη φτώχεια και εξαθλίωση - ωστόσο κανένα από αυτά τα «παθογόνα» δεν βρίσκεται στην λίστα των ανθρωπιστικών ανησυχιών του ΠΟΥ. Η αβυσσαλέα σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ των αρπακτικών της φαρμακοβιομηχανίας, των εθνικών και υπερεθνικών ιατρικών οργανισμών και του κυνικού προσωπικού πολιτικής επιβολής είναι πλέον κοινό μυστικό. Δεν είναι τυχαίο ότι την ημέρα που ο COVID-19 χαρακτηρίστηκε πανδημία, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, μαζί με τον ΠΟΥ, εγκαινίασαν την Covid Action Platform (Πλατφόρμα Δράσης για τον Covid), έναν συνασπισμό για την «προστασία της ζωής» που συσπειρώνει πάνω από 1.000 από τις ισχυρότερες ιδιωτικές εταιρείες του κόσμου — και διοικείται από αυτές.

Το μόνο πράγμα που νοιάζει την κλίκα που διευθύνει την ορχήστρα της υγειονομικής έκτακτης ανάγκης είναι να τροφοδοτήσει την κερδοσκοπική μηχανή, οπότε κάθε κίνηση σχεδιάζεται για το σκοπό αυτό, με την υποστήριξη ενός πολιτικού και δημοσιογραφικού μετώπου που ευθυγραμμίζεται από καιροσκοπισμό. Αν η στρατιωτική βιομηχανία χρειάζεται πολέμους, η φαρμακοβιομηχανία χρειάζεται ασθένειες. Δεν είναι σύμπτωση ότι η «δημόσια υγεία» είναι μακράν ο πιο κερδοφόρος τομέας της παγκόσμιας οικονομίας, σε βαθμό που η Big Pharma ξοδεύει περίπου τρεις φορές περισσότερα από τις πετρελαϊκή βιομηχανία και δύο φορές περισσότερα από τη Big Tech για να να κάνει λόμπινγκ. Η δυνητικά ατελείωτη ζήτηση για εμβόλια και πειραματικά γενετικά σκευάσματα προσφέρει στο φαρμακευτικό καρτέλ την προοπτική σχεδόν απεριόριστων κερδών, ειδικά όταν αυτά εξασφαλίζονται από προγράμματα μαζικού εμβολιασμού που επιδοτούνται από τον δημόσιο κορβανά (δηλαδή από ακόμα περισσότερο χρέος που θα πέσει στα κεφάλια μας).

 

Γιατί όλες οι θεραπείες για τον κορονοϊό έχουν δια νόμου απαγορευτεί ή σαμποταριστεί; Όπως με πάσα ειλικρίνεια παραδέχεταιο FDA, η χρήση εμβολίων έκτακτης ανάγκης συνιστάται μόνον εάν «δεν υπάρχουν κατάλληλες, εγκεκριμένες και διαθέσιμες εναλλακτικές λύσεις». Μια αλήθεια κρυμμένη σε κοινή θέα. Επιπλέον, η τρέχουσα θρησκεία των εμβολίων συνδέεται στενά με την άνοδο του φαρμακοδόλαρου, το οποίο, τρεφόμενο από τις πανδημίες, είναι έτοιμο μιμηθεί τη δόξα του «πετροδόλαρου», επιτρέποντας έτσι στις Ηνωμένες Πολιτείες να συνεχίσουν να ασκούν παγκόσμια νομισματική κυριαρχία. Γιατί πρέπει ολόκληρη η ανθρωπότητα (των παιδιών συμπεριλαμβανομένων! ) να κάνει πειραματικά «εμβόλια» με όλο και πιο ανησυχητικές αλλά συστηματικά υποβαθμιζόμενες ανεπιθύμητες ενέργειες, όταν πάνω από το 99% των μολυσμένων, των οποίων η συντριπτική πλειοψηφία είναι ασυμπτωματική, αναρρώνουν; Η απάντηση είναι προφανής : επειδή τα εμβόλια είναι ο χρυσός μόσχος της τρίτης χιλιετίας, ενώ η ανθρωπότητα είναι «τελευταίας γενιάς» υλικό προς εκμετάλλευση, υπό τη μορφή πειραματόζωου.

Δεδομένου αυτού του πλαισίου, η παράσταση της παντομίμας έκτακτης ανάγκης στέφθηκε με επιτυχία μέσω μιας πρωτοφανούς χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Κάθε «δημόσια συζήτηση» για την πανδημία ξεδιάντροπα καπελώθηκε, ή μάλλον μονοπωλήθηκε από τη θρησκευτική πίστη στις τεχνικό - επιστημονικές επιτροπές που χρηματοδοτούνται από τις οικονομικές ελίτ. Κάθε «ελεύθερη συζήτηση» νομιμοποιείται μόνο δια της τήρησης ψευδοεπιστημονικών πρωτοκόλλων, προσεκτικά αποκαθαρμένων από το κοινωνικό - οικονομικό τους πλαίσιο : κάποιος «ακολουθεί την επιστήμη» προσποιούμενος ότι δεν γνωρίζει πως «η επιστήμη ακολουθεί το χρήμα». Η περίφημη δήλωση του Karl Popper ότι η «πραγματική επιστήμη» είναι δυνατή μόνο υπό την αιγίδα του φιλελεύθερου καπιταλισμού σε αυτό που ονόμασε « ανοιχτή κοινωνία»² , επαληθεύεται τώρα στην παγκοσμιοποιημένη ιδεολογία που κινεί, μεταξύ άλλων, το Open Society Foundation (Ίδρυμα Ανοιχτής Κοινωνίας), του George Soros. Ο συνδυασμός της «πραγματικής επιστήμης» και της «ανοιχτής και συμπεριληπτικής κοινωνίας» καθιστά το δόγμα του Covid σχεδόν αδύνατον να αμφισβητηθεί.

Για τον COVID - 19, λοιπόν μπορούμε να διακρίνουμε την ακόλουθη ατζέντα. Προετοιμάζεται ένα φανταστικό αφήγημα, βασισμένο σε έναν επιδημικό κίνδυνο που παρουσιάζεται με τέτοιο τρόπο ώστε να προωθηθεί ο φόβος και η υποτακτική συμπεριφορά. Πιθανότατα μια περίπτωση διαγνωστικής αναταξινόμησης. Το μόνο που χρειάζεται είναι ένας επιδημιολογικά διφορούμενος ιός γρίπης, επί του οποίου να οικοδομηθεί μια επιθετική ιστορία μετάδοσης, σχετιζόμενης με γεωγραφικές περιοχές, όπου οι επιπτώσεις των αναπνευστικών ή αγγειακών ασθενειών στον ηλικιωμένο και ανοσοκατεσταλμένο πληθυσμό είναι υψηλές — ίσως με τον επιβαρυντικό παράγοντα της βαριάς ρύπανσης. Δεν χρειάζεται να επινοηθεί τίποτε περισσότερο, δεδομένου ότι οι μονάδες εντατικής θεραπείας στις «ανεπτυγμένες» χώρες είχαν ήδη καταρρεύσει πριν την έλευση του Covid, με κορυφώσεις θνησιμότητας για τις οποίες κάνεις δεν είχε ονειρευτεί να κηρύξει καραντίνα. Με άλλα λόγια, τα συστήματα δημόσιας υγείας είχαν ήδη συντριβεί, και επομένως προετοιμαστεί για το σενάριο της πανδημίας.

Όμως αυτή την φορά υπάρχει μέθοδος στην τρέλα: κηρύσσεται κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η οποία πυροδοτεί πανικό, προκαλώντας με τη σειρά της τη συμφόρηση των νοσοκομείων και των οίκων ευγηρίας (χώροι δηλαδή υψηλού κινδύνου σήψης), την εφαρμογή προβληματικών πρωτοκόλλων και την αναστολή της ιατρικής περίθαλψης. Και ιδού, ο δολοφόνος Ιός γίνεται αυτοεκπληρούμενη προφητεία! Η προπαγάνδα που οργιάζει στα βασικά κέντρα οικονομικής εξουσίας (ιδιαίτερα στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη) είναι απαραίτητη για την διατήρηση του «κράτους εξαίρεσης» ( Karl Schmitt), το οποίο γίνεται αμέσως αποδεκτό ως η μοναδική πιθανή μορφή πολιτικής και υπαρξιακής ορθολογικότητας. Ολόκληροι πληθυσμοί εκτεθειμένοι σε βαρύ βομβαρδισμό από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης παραδίδονται μέσω της αυτοπειθαρχίας, εφαρμόζοντας πιστά με γκροτέσκο ενθουσιασμό τις μορφές «κοινωνικής ευθύνης» που ο εξαναγκασμός μεταμορφώνει σε αλτρουισμό.

Ολόκληρο το σενάριο της πανδημίας — από την «καμπύλη μετάδοσης» έως τους «θανάτους από Covid» — βασίζεται στο τεστ PCR, το οποίο εγκρίθηκε ως διαγνωστικό μέσο για την ανίχνευση του SARS-CoV-2 από μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε σε χρόνο ρεκόρ κατόπιν ανάθεσης του ΠΟΥ. Όπως πολλοί θα γνωρίζουν πλέον, η διαγνωστική αναξιοπιστία του τεστ PCR καταγγέλθηκε από τον ίδιο τον εφευρέτη του, τον νομπελίστα Kary Mullis (δυστυχώς απεβίωσε στις 7 Αυγούστου 2019), και προσφάτως από 22 διεθνούς φήμης αναγνωρισμένους εμπειρογνώμονες, απαιτώντας την απόσυρσή του, λόγω θεμελιωδών ελαττωμάτων του. Προφανώς, το αίτημα έπεσε στο κενό.

Το τεστ PCR είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από την πανδημία. Λειτουργεί μέσω των περιβόητων «κύκλων θετικοποίησης» (ct): όσο πιο πολλοί οι κύκλοι, τόσο περισσότερες οι ψευδείς θετικοποιήσεις (λοιμώξεις, θάνατοι από Covid), όπως μέχρι και ο γκουρού Anthony Fauci παραδέχτηκε απερίσκεπτα όταν δήλωσε ότι τα επιχρίσματα είναι άχρηστα πάνω από τους 35 κύκλους. Γιατί, όμως, κατά την διάρκεια της πανδημίας, τα περισσότερα εργαστήρια στον κόσμο, χρησιμοποιούσαν ως κατώφλι τους 35 ή και περισσότερους κύκλους; Ακόμη και οι New York Times — που σίγουρα δεν πρόκειται για άντρο επικίνδυνων αρνητών του κορονοϊού — έθεσαν αυτό το βασικό ερώτημα, το περασμένο καλοκαίρι. Χάριν στην ευαισθησία του επιχρίσματος, η πανδημία μπορεί να ανοίξει και να κλείσει σαν διακόπτης, επιτρέποντας στο υγειονομικό καθεστώς να ασκεί πλήρη έλεγχο στο «αριθμολογικό τέρας» των κρουσμάτων και θανάτων από Covid, το βασικό, δηλαδή, εργαλείο της καθημερινής τρομοκρατίας.

Όλη αυτή η τρομολαγνεία συνεχίζεται και σήμερα, παρά την χαλάρωση ορισμένων μέτρων. Για να καταλάβουμε το γιατί, θα πρέπει να επιστρέψουμε στο οικονομικό μοτίβο. Όπως έχει ήδη αναφερθεί, τρισεκατομμύρια φρεσκοτυπωμένου χρήματος «παράχθηκαν» με μερικά κλικ στον υπολογιστή από τις κεντρικές τράπεζες και διοχετευτήκαν στα χρηματοπιστωτικά συστήματα, όπου και έχουν παραμείνει κατά μεγάλο μέρος. Ο στόχος του ανεξέλεγκτου τυπώματος χρήματος ήταν να βουλώσουν οι τρύπες ρευστότητας. Το «μαγικό λεφτόδεντρο» παραμένει ακόμα παγωμένο μέσα στο σκιώδες τραπεζικό σύστημα, στα χρηματιστήρια και σε διάφορα συστήματα εικονικών νομισμάτων που δεν προορίζονται για δαπάνες και επενδύσεις. Σκοπός τους είναι αποκλειστικά η παροχή φθηνών δανείων για χρηματοπιστωτική κερδοσκοπία. Αυτό είναι που ο Μαρξ αποκαλούσε «πλασματικό κεφάλαιο», το οποίο συνεχίζει να επεκτείνεται σε διαστημική τροχιά εκτόξευσης που είναι πλέον εντελώς ανεξάρτητη από τους οικονομικούς κύκλους της πραγματικής οικονομίας.

Η ουσία είναι ότι δεν μπορεί να επιτραπεί σε όλο αυτό το ρευστό να πλημμυρίσει την πραγματική οικονομία, διότι η τελευταία θα υπερθερμανθεί και θα πυροδοτήσει υπερπληθωρισμό. Και εδώ είναι που ο Ιός έρχεται να «εξυπηρετήσει» ακόμα μια φορά. Αν αρχικά χρησίμευσε για την «προστασία της πραγματικής οικονομίας» (για να παραθέσω ξανά από το έγγραφο της BIS), τώρα επιτηρεί τη διστακτική επαναλειτουργία της, η οποία χαρακτηρίζεται από την υποταγή στο δόγμα του εμβολιασμού και τις διαβαθμίσεις του αυστηρού έλεγχου, οι οποίες μπορεί σύντομα να περιλαμβάνουν και κλιματικάλοκντάουν. Θυμάστε που μας έλεγαν πως μόνο τα εμβόλια θα μας έδιναν πίσω την «ελευθερία» μας; Πολύ προβλέψιμα, τώρα ανακαλύπτουμε ότι ο δρόμος προς την ελευθερία είναι λερωμένος με 'μεταλλάξεις', δηλαδή, ανακυκλώσεις του Ιου. Ο σκοπός τους είναι να αυξήσουν τον «αριθμό των κρουσμάτων» και επομένως να παρατείνουν εκείνες τις καταστάσεις έκτακτης ανάγκης που δικαιολογούν την παραγωγή εικονικού χρήματος από τις κεντρικές τράπεζες με στόχο την νομισματοποίηση του χρέους και την χρηματοδότηση των ελλειμμάτων. Αντί να επιστρέψουν σε κανονικά επιτόκια, οι ελίτ επιλέγουν να ομαλοποιήσουν την κατάσταση υγειονομικής έκτακτης ανάγκης ταΐζοντας το φάντασμα της μετάδοσης. Άρα, πολυδιαφημισμένη «μείωση της νομισματικής τόνωσης» (tapering) μπορεί να περιμένει — όπως ακριβώς και το Pandexit (Έξοδος από την Πανδημία).

Στην ΕΕ, για παράδειγμα, το «πρόγραμμα αγορών έκτακτης ανάγκης λόγω πανδημίας», της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ύψους 1,85 τρισεκατομμυρίων ευρώ, γνωστό ως PEPP, έχει επί του παρόντος οριστεί να συνεχιστεί έως τον Μάρτιο του 2022. Ωστόσο, έχει γνωστοποιηθεί ότι ίσως παραταθεί και πέραν αυτής της ημερομηνίας. Εντωμεταξύ, η παραλλαγή Δέλτα έχει προκαλέσει χάος στην ταξιδιωτική και τουριστική βιομηχανία, καθώς οι νέοι περιορισμοί (συμπεριλαμβανομένης της καραντίνας) διαταράσσουν την καλοκαιρινή περίοδο. Και πάλι, φαίνεται να έχουμε παγιδευτεί σε μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία (ειδικά εάν, όπως έχει υπονοήσει ο Νομπελίστας Luk Montagnier, αλλά και πολλοί άλλοι, οι μεταλλάξεις, όσο ήπιες και αν είναι, είναι συνέπεια των επιθετικών εκστρατειών μαζικού εμβολιασμού). Ό,τι κι αν ισχύει, η ουσία είναι ότι ο Ιός εξακολουθεί να είναι ακόμη απαραίτητος για τον γηραλέο καπιταλισμό, του οποίου η μοναδική πιθανότητα επιβίωσης εξαρτάται από την αλλαγή παραδείγματος από τον φιλελευθερισμό στον ολιγαρχικό αυταρχισμό.

Αν και το έγκλημα τους απέχει πολύ από το να είναι τέλειο, στους ενορχηστρωτές αυτού του παγκόσμιου πραξικοπήματος πρέπει να αναγνωρίσουμε μια κάποια σαδιστική ευφυΐα. Το τέχνασμά τους πέτυχε, ίσως και πέρα από κάθε προσδοκία. Ωστόσο, κάθε εξουσία που στοχεύει στην ολοκληρωτικοποίηση είναι καταδικασμένη να αποτύχει, και αυτό ισχύει επίσης τόσο για τους αρχιερείς της θρησκείας του Covid όσο και για τις θεσμικές μαριονέτες που έχουν κινητοποιήσει για να λανσάρουν την ψυυχολογική επιχείρηση υγειονομικής έκτακτης ανάγκης. Εξάλλου, η εξουσία τείνει να αυταπατάται για την παντοδυναμία της. Αυτοί που κάθονται στην αίθουσα ελέγχου αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν το βαθμό που η κυριαρχία τους είναι αβέβαιη. Αυτό που δεν βλέπουν είναι ότι η εξουσία τους εξαρτάται από μια «ανώτερη αποστολή», δηλαδή την ανώνυμη αυτοαναπαραγωγή του καπιταλιστικού μάτριξ. Η σημερινή εξουσία βρίσκεται στη μηχανή παραγωγής κέρδους, της οποίας ο μοναδικός σκοπός είναι να συνεχίσει το απερίσκεπτο ταξίδι της, που ενδεχομένως να οδηγήσει στην πρόωρη εξαφάνιση του Homo Sapiens. Οι ελιτ που έχουν παρασύρει τον κόσμο στην Covid - υποταγή είναι η ανθρωπομορφική εκδήλωση του καπιταλιστικού «αυτόματου» (ρομπότ), του οποίου η αορατότητα είναι τόσο πανούργα όσο και αυτή του ίδιου του Ιού. Και η καινοτομία της εποχής μας είναι ότι η «κλειδωμένη κοινωνία» είναι το μοντέλο που εγγυάται καλύτερα την αναπαραγωγιμότητα της καπιταλιστικής μηχανής, παρά τον δυστοπικό της προορισμό.

¹ Karl Marx, Grundrisse (London: Penguin, 1993), 706.

² Karl Popper, The Open Society and its Enemies, 2 τόμοι ( Princeton : Princeton UP, 2013

*Ο Fabio Vighi είναι καθηγητής Κριτικής Θεωρίας και Ιταλικής Γλώσσας στο Cardiff University. Πρόσφατα έργα του περιλαμβάνουν τα: Critical Theory and the Crisis of Contemporary Capitalism ( Bloomsbury 2015, έτερος συγγραφέας Heiko Feldner) και Crisi di valore : Lacan, Marx e IL crepuscolo Della societa del lavoro (Mimesis 2018)

Πηγή

 

Γιατί ανοίξαμε τη χώρα στον τουρισμό

  

 Δημοσιεύθηκε στη σελίδα του Δικτύου Ενεργών Καταναλωτών - Δ.Ε.ΚΑ στο fb στις 19.6.2020

 

Γιατί πριν τρεις μήνες έκλεισαν μέχρι πάρκα και άλση λόγω του κινδύνου εξάπλωσης του κορονοϊού και σήμερα αποδεχόμαστε τον κίνδυνο εισαγωγής 6.000 έως 10.000 ασυμπτωματικών τουριστών;

Είναι θέμα επιβίωσης της ελληνικής οικονομίας ή απλώς υποταγή στις εντολές των τουρ-οπερέιτορ και κυρίως της γερμανικής TUI που εξαρτά μεγάλα συμφέροντα από το άνοιγμα του ελληνικού τουρισμού;

'Οποιος σπεύσει να απαντήσει ότι ισχύει το πρώτο, καλό είναι να λάβει υπ' όψη του ότι φέτος όλοι κάνουν την πρόβλεψη ότι το κόστος του τουρισμού θα είναι μεγάλο - κυριολεκτικά και μεταφορικά- και τα έσοδα ελάχιστα. Οι συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί από τις ακυρώσεις κρατήσεων, την καθυστερημένη έναρξη της τουριστικής περιόδου και τις δυσκολίες τήρησης των υγειονομικών πρωτοκόλλων οδηγούν πολλά ξενοδοχεία στην επιλογή να μην ανοίξουν, ενώ όσα ανοίξουν είναι αβέβαιο αν θα μπορέσουν να ανταπεξέλθουν οικονομικά.

Οι δυσμενείς αυτές συνθήκες μαζί με τους κινδύνους εξάπλωσης του ιού που δημιουργεί η έλευση τουριστών, λογικά θα έπρεπε να γείρει τη ζυγαριά προς την υιοθέτηση της πρότασης για θεσμοθετημένο lockdown των τουριστικών καταλυμάτων, πάγωμα των υποχρεώσεων τους και ενίσχυση των εργαζομένων του κλάδου με το επίδομα ανεργίας ή και επίδομα μισθού στο 80%.

Σημειωτέον ότι η παραπάνω πρόταση διατυπώθηκε από κορυφαία διευθυντικά στελέχη τουριστικών μονάδων που διαβλέπουν ότι το φετινό άνοιγμα των τουριστικών επιχειρήσεων, χωρίς σωστό και ενιαίο συντονισμό και χωρίς γνώση της αγοράς στην οποία απευθύνονται, οδηγεί σε πτώση των τιμών, ακόμη και σε "κανιβαλισμό" του τουριστικού προϊόντος όλων των εμπλεκόμενων επιχειρήσεων, ενώ επιπλέον κρούουν τον κώδωνα κινδύνου και για το μέλλον λόγω της απαξίωσης του τουριστικού προϊόντος και της εξάντλησης πόρων και αποθεμάτων που θα οδηγήσουν τις τουριστικές επιχειρήσεις σε δυσμενέστερη θέση έναντι των τουρ-οπερέιτορ που συνεχώς επιδιώκουν τη συμπίεση των τιμών.

Ωστόσο η πρόταση αυτή, παρότι λογική, ούτε κάν συζητήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση, η οποία εξαρχής ταυτίστηκε με τις θέσεις της TUI για το άνοιγμα του ελληνικού τουρισμού. 'Αλλωστε ο κ. Θεοχάρης όχι μόνο δεν έκρυψε τη συνεργασία του με στελέχη της TUI, αλλά και συχνότατα κομπάζει ότι η γερμανική αγορά δίνει ψήφο εμπιστοσύνής στον ελληνικό τουρισμό.

Τώρα τι συνεπάγεται αυτή η ψήφος εμπιστοσύνης από τη γερμανική αγορά; Επιβάρυνση του υγειονομικού μας συστήματος από εισαγόμενα κρούσματα, αεροδιακομιδές και διακομιδές με πλωτά μέσα από τα νησιά που θα πληρώνει το ελληνικό δημόσιο, ξενοδοχεία καραντίνας και συμβάσεις με ιδιώτες γιατρούς που επίσης θα επιβαρύνουν το δημόσιο κορβανά και βεβαίως τον κίνδυνο εξάπλωσης του ιού στο ντόπιο πληθυσμό από τα εισαγόμενα κρούσματα!

Ποια λοιπόν θα είναι τα οφέλη της ελληνικής οικονομίας από το φετινό άνοιγμα του τουρισμού, ειδικά αν δημιουργούν τον κίνδυνο για νέα φθινοπωρινά τοπικά ή γενικά lockdown;

Δύσκολα θα μπορούσε να μας τα περιγράψει ο κ. Θεοχάρης όσο κι αν σκεφθεί! Αντιθέτως είναι ήδη φανερά τα οφέλη της TUI, της DER Touristik και των άλλων μεγάλων τουρ-οπερέιτορ που βλέπουν τις κρατήσεις τους συνεχώς να αυξάνονται χαρη στα ρίσκα που αναλαμβάνουν οι χώρες που ανοίγουν τα σύνορα τους για τους τουρίστες!

Και τα ρίσκα αυτά στην περίπτωση της χώρας μας είναι δυστυχώς πολύ μεγάλα και έχουν να κάνουν και με ανθρώπινες ζωές. Γιατί μπορεί ο πρωθυπουργός, με φόντο το ηλιοβασίλεμα της Σαντορίνης, να διαβεβαιώνει για την “ετοιμότητα να αντιμετωπιστούν τυχόν κρούσματα” αλλά όλοι γνωρίζουμε και τα προβλήματα του υγειονομικού συστήματος της χώρας μας και τις περιορισμένες δυνατότητές του, ειδικά στα νησιά.

Ας ετοιμαστούμε λοιπόν να πληρώσουμε το λογαριασμό και ας ευχόμαστε να είναι μόνο οικονομικός! Το φθινόπωρο δεν είναι μακριά και ο απολογισμός σε ζημιές και κέρδη αναπόφευκτα θα γίνει. Και καλό είναι σ' αυτόν τον απολογισμό να μη χρεώσουμε την ευθύνη μόνο στην κυβέρνηση (που οπωσδήποτε της αναλογεί), αλλά και σ' όσους τη σιγοντάρουν στο αφήγημα περί του τουρισμού ως βαριάς βιομηχανίας της χώρας, αλλά και σ' όσους περιορίζουν την κριτική τους μόνο στο μεγάλο “φαγοπότι” (με κρατικό χρήμα) των “αρίστων”!

 

Για ποιούς ψάχνει 1 δισ ευρώ η κυβέρνηση;

 Της Στέλλας Πατρώνα*

Για ποιούς ψάχνει 1 δισ ευρώ η κυβέρνηση και μαζεύει ευρώ – ευρώ στον κουμπαρά για να τους προικοδοτήσει;  Δυστυχώς, ούτε για τους εμπόρους, ούτε για τους επαγγελματοβιοτέχνες, ούτε κάν για τους αγρότες, ούτε βέβαια για τους πολυπληθείς ανέργους αυτής της χώρας!

Το 1 δισ ευρώ το μαζεύει για να στηρίξει τους αναξιοπαθούντες προμηθευτές και παραγωγούς ηλεκτρικής ενέργειας, στους οποίους δεν περιλαμβάνεται μόνο η ΔΕΗ, αλλά και η protergia, η ΗΡΩΝ, η ELPEDISON, η WATT-VOLT και άλλοι!

Όλοι αυτοί κρίνει η κυβέρνηση ότι πρέπει να προικοδοτηθούν από τη μια γιατί μειώθηκε η κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας και από την άλλη γιατί φοβούνται τσουνάμι απλήρωτων λογαριασμών. Ωστόσο τόσο η μείωση της κατανάλωσης, όσο και η μείωση της εισπραξιμότητας μέχρι στιγμής είναι μικρές. Η μείωση της κατανάλωσης έφθασε στα τέλη Μαρτίου μόλις το 3%, καθώς οι βιομηχανίες υψηλής και μέσης τάσης δεν είχαν περιορίσει την παραγωγή τους και παράλληλα η παραμονή στο σπίτι αύξησε την κατανάλωση των νοικοκυριών. ενώ η μείωση της εισπραξιμότητας δεν έχει ακόμη ξεκαθαριστεί αν είναι προσωρινή και οφείλεται στα απαγορευτικά μέτρα ή σε πιο μόνιμη οικονομική αδυναμία.

Επιπλέον μπορεί να μειώθηκε η ζήτηση, αλλά μειώθηκε και η ΟΤΣ δηλαδή η χονδρική τιμή της μεγαβατώρας (την πρώτη εβδομάδα του Απριλίου έφθασε τα 34,4 ευρώ, ενώ τον Μάρτιο του 2019 ανερχόταν στα 59,87 ευρώ ανά MWh ) κι αυτό εξηγείται γιατί  η τιμή του φυσικού αερίου που έχει αναδειχθεί ως το βασικό καύσιμο για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα τον τελευταίο χρόνο κατρακύλησε στις διεθνείς αγορές, επίσης μειώθηκε η τιμή των δικαιωμάτων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα που αυξάνει το κόστος παραγωγής, ενώ παράλληλα έχουν εμφανισθεί μεγάλες ευκαιρίες φθηνών εισαγωγών ηλεκτρικής ενέργειας από τις γειτονικές αγορές.

Γιατί λοιπόν να στηρίξει τους προμηθευτές και παραγωγούς ηλεκτρικής ενέργειας η κυβέρνηση αντί να στηρίξει άλλους κλάδους της οικονομίας ή και τους καταναλωτές που από τη μείωση της χονδρικής τιμής της ηλεκτρικής ενέργειας θα δουν μόνο απειροελάχιστες εκπτώσεις και κάποιες ευκολίες πληρωμής;

Η απάντηση είναι απλή: Γιατί εδώ και μια δεκαετία η Ελλάδα είναι το "ελντοράντο" των “επενδυτών” στον τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας και η κυβέρνηση κάνει παν δυνατόν για να παραμείνει. Γι' αυτό “αγωνίζεται” να δημιουργήσει το περίφημο Ταμείο Εγγυοδοσίας, το οποίο επιδιώκει να προικοδοτήσει με κεφάλαια περίπου 1 δισ ευρώ που θα μοιραστεί στους παρόχους ανάλογα με τα μερίδια τους στην αγορά.

Και το πιο “ωραίο” ποιο είναι; Ότι σε μια χώρα που η οικονομία της προβλέπεται ότι θα αντιμετωπίσει ύφεση τουλάχιστον 3- 4%, κατά το πιο αισιόδοξο σενάριο, κάποιοι από τους ενδιαφερόμενους και αυτά τα θεωρούν “λίγα”!!! Αλλά είπαμε: Η χώρα  έχει τον τίτλο του ενεργειακού “Ελντοράντο” και πρέπει πάση θυσία να τον διατηρήσει!

* Η Στέλλα Πατρώνα είναι δικηγόρος και μέλος του Δικτύου Ενεργών Καταναλωτών - Δ.Ε.ΚΑ

                                                              

1. "Ευρώ - ευρώ“μαζεύονται” τα χρήματα για τονΜηχανισμό Εγγυοδοσίας στην αγοράρεύματος - Οι δυσκολίες και οι κίνδυνοι" Γιώργου Φιντικάκη

2. "Σε χαμηλάεπταετίας η ΟΤΣ ρεύματος – Δημιουργούνταιειδικές συνθήκες για τις μονάδες αερίουκαι τους προμηθευτές" Κωνσταντίνου Φιλίππου

3."«Βυθίζεται»η αγορά καυσίμων, ανησυχούν οι εταιρείεςηλεκτρισμού" Χρύσας Λιάγγου

4. "Οι επιπτώσειςτου κορωνοϊού στις ενεργειακές αγορές" Κώστα Ανδριοσόπουλου

5. "Εκτίμησηγια ύφεση 4% λόγω της πανδημικής κρίσης" ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 5.4.2020

Η περιπέτεια υγείας ενός συναδέλφου εν μέσω κορωνοϊού

Θα είμαι σύντομος και ακριβής στην αφήγηση όσων έζησα το τελευταίο διάστημα.

Το Σάββατο 21 Μαρτίου ανέβασα πρώτη μέρα πυρετό. Ο πυρετός συνέχισε και την επόμενη μέρα, την Κυριακή. Τηλεφώνησα σ’ έναν παθολόγο της γειτονιάς, στον οποίο πηγαίνω μία φορά στα 2-3 χρόνια όταν αρρωσταίνω ή όταν θέλω να κάνω τσεκ απ. Ούτε καν το όνομά μου δεν θυμόταν. Καμία σχέση δηλαδή με «γιατρό μου». Διότι «γιατρό μου» δεν έχω όπως δεν έχει και η πλειοψηφία των ανθρώπων αυτής της χώρας. Ο άνθρωπος αυτός μου είπε να πάρω ντεπόν και να του τηλεφωνήσω ξανά τη Δευτέρα. 

Τη Δευτέρα ο πυρετός συνεχιζόταν και μάλιστα ανέβαινε σε ύψη ανησυχητικά, άνω του 39. Ο γιατρός μου είπε να τηλεφωνήσω στον ΕΟΔΥ διότι θα χρειαζόταν να κάνω πιθανώς το τεστ για τον κορωνοϊό. Να σημειώσω εδώ ότι ο γιατρός αυτός φοβόταν να με εξετάσει από κοντά και ήταν και δυσεύρετος ακόμα και τηλεφωνικά.

Τηλεφωνώ λοιπόν τη Δευτέρα 23 Μαρτίου στον ΕΟΔΥ. Το σηκώνει μια κυρία, η οποία αμέσως μου βάζει τις φωνές:

«Να πάρετε τον γιατρό σας κύριε. Είναι δυνατόν να δίνει ο ΕΟΔΥ ιατρικές οδηγίες;»

Ίσα που πρόλαβα να ψελλίσω ότι ο γιατρός μου μού είπε να τηλεφωνήσω,

«Να μείνετε σπίτι 14 μέρες» μου είπε η «ευγενική» κυρία και μου το έκλεισε.

Τα συμπτώματα συνεχίζονταν – πυρετός, βήχας, κούραση- και ο «γιατρός μου» δεν σήκωνε καν το τηλέφωνο. Έψαξα στο ίντερνετ και βρήκα τυχαία μια παθολόγο (άγια γυναίκα) στη γειτονιά μου, η οποία δέχτηκε να με παρακολουθεί τηλεφωνικά… Την Τρίτη και την Τετάρτη το βράδυ ανέβασα 40 πυρετό. Ντεπόν, κομπρέσες και αγωνία. Εμφανίζονται και σίελα με αίμα. Την Πέμπτη 26 Μαρτίου η γιατρός μου είπε να πάω αμέσως στο Σωτηρία για να κάνω το τεστ και να νοσηλευτώ. Έπρεπε όμως κάπου να αφήσω το 7 χρονο παιδί μου όμως (άλλη αγωνία κι αυτή, να το αφήσω κάπου αλλά να μην κολλήσω και τους δικούς μου, μέσω του παιδιού). Το άφησα με ενοχές στην αδερφή μου και πήγα με τη σύζυγό μου στο Σωτηρία την Πέμπτη το μεσημέρι, έχοντας ετοιμάσει και μια τσάντα με 2 αλλαξιές ρούχα.

Στο Σωτηρία, μια νοσοκόμα σε κουβούκλιο με ενημέρωσε ότι δέχονται μόνο επιβεβαιωμένα κρούσματα.

«Δηλαδή» της είπα, «αν έρθω με τεστ που θα έχω κάνει ιδιωτικά θα με δεχτείτε;» ρώτησα.

«Ναι» μου απάντησε.

Οπότε, αφού με έδιωξαν από το Σωτηρία, παρά τα σοβαρότατα συμπτώματα, πήγα σε ιδιωτικό νοσοκομείο εκεί κοντά και έκανα το τεστ, πληρώνοντας 270 ευρώ! Τα αποτελέσματα όμως θα έβγαιναν την επόμενη το απόγευμα. Επιστροφή στο σπίτι λοιπόν. Ενημέρωσα τη γιατρό, η οποία δεν το πίστευε ότι με έδιωξαν. Την επόμενη μέρα, στα συμπτώματα προστέθηκε και ένα βάρος στο στήθος, Η γιατρός μου είπε ότι πρέπει οπωσδήποτε να νοσηλευτώ σε νοσοκομείο. Ήταν όμως απολύτως απαραίτητο να έχω το αποτέλεσμα του τεστ, ώστε να νοσηλευτώ στο ανάλογο μέρος. Αν δεν είχα τον κορωνοϊό θα με πήγαιναν σε πτέρυγα με όσους δεν είχαν τον ιό. Αν πήγαινα όμως χωρίς το αποτέλεσμα του τεστ θα με πήγαιναν σε πτέρυγα με ύποπτα κρούσματα κι εκεί πιθανώς θα τον κολλούσα ακόμα κι αν δεν τον είχα!

Το απόγευμα της Παρασκευής, 27 Μαρτίου ήταν εφιαλτικό. Αισθανόμουν ότι όπου να ‘ναι θα άρχιζαν οι δύσπνοιες, ο πυρετός ήταν πάνω από 39 και οι φίλοι και συγγενείς με άγχωναν με τις συμβουλές τους. Κάθε 10 λεπτά έπαιρνα τηλέφωνο στο ιδιωτικό νοσοκομείο να μου πουν αν βγήκαν τα αποτελέσματα. Στον ΕΟΔΥ οι αθεόφοβοι μου είπαν να πάω στο Σωτηρία κι εγώ τους έλεγα ότι δέχονται μόνο επιβεβαιωμένα κρούσματα και μου απαντούσαν «αποκλείεται». Έπειτα από αρκετά λεπτά με πήραν από τον ΕΟΔΥ και μου είπαν ότι είχα δίκιο…..Είχα ντυθεί και ήμουν έτοιμος να πάω στον Ερυθρό Σταυρό (Κοργιαλέννειο-Μπενάκειο νοσοκομείο) που εφημέρευε. Ενώ ήμουν έτοιμος να ξεκινήσω μου τηλεφωνούν: Αρνητικό το τεστ. Ανακούφιση. Πάω με τη σύζυγό μου και το παίρνουμε και αμέσως μετά πάμε στο εφημερεύων νοσοκομείο του Ερυθρού. Εκεί οι γιατροί στη διαλογή φοβήθηκαν όταν τους είπα τα συμπτώματα. Δεν με έστειλαν όμως στην ειδική πτέρυγα με τα ύποπτα κρούσματα, καθώς είχα πρόσφατο τεστ. Μου έκαναν μέσα σε 5-6 ώρες τις απαραίτητες εξετάσεις – μέσα σε συνθήκες συνωστισμού απαράδεκτες για όλους, γιατρούς και ασθενείς, αντιμετωπίζοντάς με ταυτόχρονα με μεγάλη επιφύλαξη. «Χρειαζόμαστε 2 αρνητικά τεστ για να είμαστε σίγουροι» μου είπαν. Οι εξετάσεις έδειξαν σημαντική λοίμωξη του αναπνευστικού. Μου έγραψαν ισχυρή αντιβίωση. Άρχισα να παίρνω την αντιβίωση και ο πυρετός άρχισε να υποχωρεί.

Η γιατρός όμως επέμενε να κάνω αξονική θώρακος (στον Ερυθρό μου είχαν κάνει μόνο ακτινογραφία) και μου είπε να πάω τη Δευτέρα στο νοσοκομείο Γεννηματά. Στο Γεννηματά πήγα στο Παθολογικό τμήμα και από εκεί με έδιωξαν κακήν-κακώς και με έστειλαν στο ιατρείο του κωρονοϊού του νοσοκομείου, επειδή χρειαζόντουσαν 2 τεστ για να είναι βέβαιοι. Στο ειδικό τμήμα του κωρονοϊού ζήτησα να μου κάνουν και δεύτερο τεστ. Αρνήθηκαν. Με έδιωξαν λέγοντας μου να παραμείνω στο σπίτι και να παίρνω την αντιβίωση. Αναγκάστηκα να κάνω την αξονική σε ιδιωτική κλινική. Η αξονική έδειξε πρόβλημα στον δεξιό πνεύμονα. Θα συνεχίσω να παίρνω αντιβίωση για αρκετές μέρες ακόμη. 

Σήμερα 15 μέρες μετά εξακολουθώ να έχω δέκατα αλλά είμαι καλύτερα. Ήμουν άτυχος, διότι έπαθα μια (συνηθισμένη) λοίμωξη του αναπνευστικού εν μέσω της κρίσης του κορωνοϊού. Κι έτσι συνειδητοποίησα το μεγάλο σκάνδαλο των ημερών: ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΤΕΣΤ. Κι έτσι κάποιος που έχει π.χ μια λοίμωξη του αναπνευστικού στοιβάζεται με ύποπτα κρούσματα του ιού και πιθανότατα τον κολλάει. Αφήστε που όταν δεν γίνονται τεστ δεν ξέρουμε, πολύ απλά, που βαδίζουμε ως κοινωνία. Δεν θέλω όμως να επεκταθώ σε γενικόλογες αναφορές. Η περιπέτειά μου με έκανε να αισθανθώ στο πετσί μου τη διάλυση του δημόσιου συστήματος υγείας, την απαράδεκτη κατάσταση με τον ΕΟΔΥ και το πόσο ευάλωτοι είμαστε όλοι απέναντι σε ανεύθυνους ηγετίσκους που το μόνο που τους νοιάζει είναι οι δημοσκοπήσεις και το πλιάτσικο (διπλασιασμός της τιμής των ιδιωτικών ΜΕΘ) εν μέσω της κρίσης.

Όμως ο βασιλιάς είναι γυμνός και ολοένα και περισσότεροι, ανεξαρτήτως πολιτικών απόψεων, έχουν αρχίσει πλέον και το καταλαβαίνουν… ...''

Γ.Κ.
Πηγή: Αυτόνομη Κίνηση Εφοριακών