Η περιπέτεια υγείας ενός συναδέλφου εν μέσω κορωνοϊού

Θα είμαι σύντομος και ακριβής στην αφήγηση όσων έζησα το τελευταίο διάστημα.

Το Σάββατο 21 Μαρτίου ανέβασα πρώτη μέρα πυρετό. Ο πυρετός συνέχισε και την επόμενη μέρα, την Κυριακή. Τηλεφώνησα σ’ έναν παθολόγο της γειτονιάς, στον οποίο πηγαίνω μία φορά στα 2-3 χρόνια όταν αρρωσταίνω ή όταν θέλω να κάνω τσεκ απ. Ούτε καν το όνομά μου δεν θυμόταν. Καμία σχέση δηλαδή με «γιατρό μου». Διότι «γιατρό μου» δεν έχω όπως δεν έχει και η πλειοψηφία των ανθρώπων αυτής της χώρας. Ο άνθρωπος αυτός μου είπε να πάρω ντεπόν και να του τηλεφωνήσω ξανά τη Δευτέρα. 

Τη Δευτέρα ο πυρετός συνεχιζόταν και μάλιστα ανέβαινε σε ύψη ανησυχητικά, άνω του 39. Ο γιατρός μου είπε να τηλεφωνήσω στον ΕΟΔΥ διότι θα χρειαζόταν να κάνω πιθανώς το τεστ για τον κορωνοϊό. Να σημειώσω εδώ ότι ο γιατρός αυτός φοβόταν να με εξετάσει από κοντά και ήταν και δυσεύρετος ακόμα και τηλεφωνικά.

Τηλεφωνώ λοιπόν τη Δευτέρα 23 Μαρτίου στον ΕΟΔΥ. Το σηκώνει μια κυρία, η οποία αμέσως μου βάζει τις φωνές:

«Να πάρετε τον γιατρό σας κύριε. Είναι δυνατόν να δίνει ο ΕΟΔΥ ιατρικές οδηγίες;»

Ίσα που πρόλαβα να ψελλίσω ότι ο γιατρός μου μού είπε να τηλεφωνήσω,

«Να μείνετε σπίτι 14 μέρες» μου είπε η «ευγενική» κυρία και μου το έκλεισε.

Τα συμπτώματα συνεχίζονταν – πυρετός, βήχας, κούραση- και ο «γιατρός μου» δεν σήκωνε καν το τηλέφωνο. Έψαξα στο ίντερνετ και βρήκα τυχαία μια παθολόγο (άγια γυναίκα) στη γειτονιά μου, η οποία δέχτηκε να με παρακολουθεί τηλεφωνικά… Την Τρίτη και την Τετάρτη το βράδυ ανέβασα 40 πυρετό. Ντεπόν, κομπρέσες και αγωνία. Εμφανίζονται και σίελα με αίμα. Την Πέμπτη 26 Μαρτίου η γιατρός μου είπε να πάω αμέσως στο Σωτηρία για να κάνω το τεστ και να νοσηλευτώ. Έπρεπε όμως κάπου να αφήσω το 7 χρονο παιδί μου όμως (άλλη αγωνία κι αυτή, να το αφήσω κάπου αλλά να μην κολλήσω και τους δικούς μου, μέσω του παιδιού). Το άφησα με ενοχές στην αδερφή μου και πήγα με τη σύζυγό μου στο Σωτηρία την Πέμπτη το μεσημέρι, έχοντας ετοιμάσει και μια τσάντα με 2 αλλαξιές ρούχα.

Στο Σωτηρία, μια νοσοκόμα σε κουβούκλιο με ενημέρωσε ότι δέχονται μόνο επιβεβαιωμένα κρούσματα.

«Δηλαδή» της είπα, «αν έρθω με τεστ που θα έχω κάνει ιδιωτικά θα με δεχτείτε;» ρώτησα.

«Ναι» μου απάντησε.

Οπότε, αφού με έδιωξαν από το Σωτηρία, παρά τα σοβαρότατα συμπτώματα, πήγα σε ιδιωτικό νοσοκομείο εκεί κοντά και έκανα το τεστ, πληρώνοντας 270 ευρώ! Τα αποτελέσματα όμως θα έβγαιναν την επόμενη το απόγευμα. Επιστροφή στο σπίτι λοιπόν. Ενημέρωσα τη γιατρό, η οποία δεν το πίστευε ότι με έδιωξαν. Την επόμενη μέρα, στα συμπτώματα προστέθηκε και ένα βάρος στο στήθος, Η γιατρός μου είπε ότι πρέπει οπωσδήποτε να νοσηλευτώ σε νοσοκομείο. Ήταν όμως απολύτως απαραίτητο να έχω το αποτέλεσμα του τεστ, ώστε να νοσηλευτώ στο ανάλογο μέρος. Αν δεν είχα τον κορωνοϊό θα με πήγαιναν σε πτέρυγα με όσους δεν είχαν τον ιό. Αν πήγαινα όμως χωρίς το αποτέλεσμα του τεστ θα με πήγαιναν σε πτέρυγα με ύποπτα κρούσματα κι εκεί πιθανώς θα τον κολλούσα ακόμα κι αν δεν τον είχα!

Το απόγευμα της Παρασκευής, 27 Μαρτίου ήταν εφιαλτικό. Αισθανόμουν ότι όπου να ‘ναι θα άρχιζαν οι δύσπνοιες, ο πυρετός ήταν πάνω από 39 και οι φίλοι και συγγενείς με άγχωναν με τις συμβουλές τους. Κάθε 10 λεπτά έπαιρνα τηλέφωνο στο ιδιωτικό νοσοκομείο να μου πουν αν βγήκαν τα αποτελέσματα. Στον ΕΟΔΥ οι αθεόφοβοι μου είπαν να πάω στο Σωτηρία κι εγώ τους έλεγα ότι δέχονται μόνο επιβεβαιωμένα κρούσματα και μου απαντούσαν «αποκλείεται». Έπειτα από αρκετά λεπτά με πήραν από τον ΕΟΔΥ και μου είπαν ότι είχα δίκιο…..Είχα ντυθεί και ήμουν έτοιμος να πάω στον Ερυθρό Σταυρό (Κοργιαλέννειο-Μπενάκειο νοσοκομείο) που εφημέρευε. Ενώ ήμουν έτοιμος να ξεκινήσω μου τηλεφωνούν: Αρνητικό το τεστ. Ανακούφιση. Πάω με τη σύζυγό μου και το παίρνουμε και αμέσως μετά πάμε στο εφημερεύων νοσοκομείο του Ερυθρού. Εκεί οι γιατροί στη διαλογή φοβήθηκαν όταν τους είπα τα συμπτώματα. Δεν με έστειλαν όμως στην ειδική πτέρυγα με τα ύποπτα κρούσματα, καθώς είχα πρόσφατο τεστ. Μου έκαναν μέσα σε 5-6 ώρες τις απαραίτητες εξετάσεις – μέσα σε συνθήκες συνωστισμού απαράδεκτες για όλους, γιατρούς και ασθενείς, αντιμετωπίζοντάς με ταυτόχρονα με μεγάλη επιφύλαξη. «Χρειαζόμαστε 2 αρνητικά τεστ για να είμαστε σίγουροι» μου είπαν. Οι εξετάσεις έδειξαν σημαντική λοίμωξη του αναπνευστικού. Μου έγραψαν ισχυρή αντιβίωση. Άρχισα να παίρνω την αντιβίωση και ο πυρετός άρχισε να υποχωρεί.

Η γιατρός όμως επέμενε να κάνω αξονική θώρακος (στον Ερυθρό μου είχαν κάνει μόνο ακτινογραφία) και μου είπε να πάω τη Δευτέρα στο νοσοκομείο Γεννηματά. Στο Γεννηματά πήγα στο Παθολογικό τμήμα και από εκεί με έδιωξαν κακήν-κακώς και με έστειλαν στο ιατρείο του κωρονοϊού του νοσοκομείου, επειδή χρειαζόντουσαν 2 τεστ για να είναι βέβαιοι. Στο ειδικό τμήμα του κωρονοϊού ζήτησα να μου κάνουν και δεύτερο τεστ. Αρνήθηκαν. Με έδιωξαν λέγοντας μου να παραμείνω στο σπίτι και να παίρνω την αντιβίωση. Αναγκάστηκα να κάνω την αξονική σε ιδιωτική κλινική. Η αξονική έδειξε πρόβλημα στον δεξιό πνεύμονα. Θα συνεχίσω να παίρνω αντιβίωση για αρκετές μέρες ακόμη. 

Σήμερα 15 μέρες μετά εξακολουθώ να έχω δέκατα αλλά είμαι καλύτερα. Ήμουν άτυχος, διότι έπαθα μια (συνηθισμένη) λοίμωξη του αναπνευστικού εν μέσω της κρίσης του κορωνοϊού. Κι έτσι συνειδητοποίησα το μεγάλο σκάνδαλο των ημερών: ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΤΕΣΤ. Κι έτσι κάποιος που έχει π.χ μια λοίμωξη του αναπνευστικού στοιβάζεται με ύποπτα κρούσματα του ιού και πιθανότατα τον κολλάει. Αφήστε που όταν δεν γίνονται τεστ δεν ξέρουμε, πολύ απλά, που βαδίζουμε ως κοινωνία. Δεν θέλω όμως να επεκταθώ σε γενικόλογες αναφορές. Η περιπέτειά μου με έκανε να αισθανθώ στο πετσί μου τη διάλυση του δημόσιου συστήματος υγείας, την απαράδεκτη κατάσταση με τον ΕΟΔΥ και το πόσο ευάλωτοι είμαστε όλοι απέναντι σε ανεύθυνους ηγετίσκους που το μόνο που τους νοιάζει είναι οι δημοσκοπήσεις και το πλιάτσικο (διπλασιασμός της τιμής των ιδιωτικών ΜΕΘ) εν μέσω της κρίσης.

Όμως ο βασιλιάς είναι γυμνός και ολοένα και περισσότεροι, ανεξαρτήτως πολιτικών απόψεων, έχουν αρχίσει πλέον και το καταλαβαίνουν… ...''

Γ.Κ.
Πηγή: Αυτόνομη Κίνηση Εφοριακών

Κανείς να μην πει ελαφρά τη καρδία «κάναμε ό,τι μπορούσαμε»

                                                                 Του Βασίλη Χατζηνάκη

                                                           Ειδικευόμενου Γιατρού ΩΡΛ

Γράφω αυτές τις γραμμές μόνο επειδή πιστεύω ότι οι υγειονομικοί σήμερα έχουν ένα διπλό καθήκον: Από τη μία να δώσουν όλο τους το «είναι», όχι για την καταπολέμηση ενός -αόρατου στο γυμνό μάτι- εχθρού γενικά και αόριστα αλλά για την υπεράσπιση της υγείας ενός πολύπαθου λαού, που τα τελευταία πολλά χρόνια έχει τσακιστεί οικονομικά, κοινωνικά, εθνικά. Από την άλλη να μην επιτρέψουν τη διάδοση του ψέματος. Να μην επιτρέψουν σε κανέναν να πει ελαφρά τη καρδία «κάναμε ό,τι μπορούσαμε». Να μην επιτρέψουν την επιστροφή στη «ζοφερή κανονικότητα» όταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η πανδημία υποχωρήσει. Δεν έχει πια σημασία να σταθεί κανείς στα νούμερα και τις στατιστικές της πανδημίας. Αυτή είναι μια δουλειά που πρέπει να γίνεται έγκυρα, με υπευθυνότητα, από όσους έχουν τη γενική εποπτεία.

Θέλω να μεταφέρω μόνο λίγες ουδέτερες εικόνες από την καθημερινότητά μας.

Εικόνα πρώτη: Εδώ και κάποιες μέρες, η βάρδια κάθε ιατρείου του ΤΕΠ, εφοδιάζεται στην αρχή της εφημερίας με λίγες απλές χειρουργικές μάσκες. Η άτυπη οδηγία και η «χρηστή διαχείριση» επιβάλλουν να μένεις για ώρες με την ίδια μάσκα προκειμένου να βγει η βάρδια. Θα αλλαχθεί μόνο όταν λερωθεί πια φανερά με βιολογικό υλικό, δικό σου ή του ασθενή. Και δεν είμαστε καθόλου βέβαιοι ότι θα συνεχίσει να ισχύει έστω αυτό. Οι οδηγίες περί «μιας χρήσης» είναι αυτές τις μέρες αστείο όχι μόνο για το γενικό πληθυσμό αλλά και για τους υγειονομικούς. Γιατί ποιος μπορεί να διασφαλίσει την επάρκεια όταν τα νοσοκομεία προετοιμάζονται για μια πλημμυρίδα κρουσμάτων που φαίνεται ότι θα κορυφωθεί τον επόμενο μήνα; Όταν ο μαυραγοριτισμός αθωώνεται από υπουργικά χείλη και βαφτίζεται νόμος προσφοράς-ζήτησης;

Από τραγική ειρωνεία το κουτί με τις μάσκες γράφει στο πλάι: Made in China, Xiantao City, Hubei Province. Η παραγωγή της Ελλάδας υπονομεύτηκε συστηματικά και κατ’ εξακολούθηση, γιατί έτσι επέβαλλαν οι απαράβατοι κανόνες της παγκοσμιοποίησης, απολιπάνθηκε και οδηγήθηκε στο σημείο της πλήρους εξάρτησης ακόμη και για τα πιο απλά. Τη γάζα, το βαμβάκι, τη μάσκα.

Εικόνα δεύτερη: Σε πρόσφατη (13/3) ενημέρωση της σελίδας του ΕΟΔΥ, σχετικά με τη διαχείριση προσωπικού υγείας ανά κατηγορία έκθεσης σε ασθενή με COVID-19, διαβάζουμε για την περίπτωση έκθεσης υψηλού κινδύνου: «Απομάκρυνση από την εργασία για 7 ημέρες μετά την τελευταία έκθεση. Επιστροφή στην εργασία φορώντας απλή χειρουργική μάσκα σε όλη τη διάρκεια του ωραρίου».

Στην ειδικότητά μου, ο ασθενής εξ’ ορισμού δεν φοράει μάσκα, προκειμένου να εξεταστεί. Ας αναλογιστούμε για ένα λεπτό, τι σημαίνει αυτό: Μετά από έκθεση υψηλού κινδύνου, δηλαδή στενή επαφή με επιβεβαιωμένο κρούσμα και χωρίς προστατευτικό εξοπλισμό εκατέρωθεν, ο επαγγελματίας υγείας –αν παραμένει ασυμπτωματικός- 7 ημέρες μετά θα επιστρέφει στην εργασία του. Τη στιγμή που έχουν αναφερθεί ασυμπτωματικοί φορείς για 15 ή 20 ημέρες. Αν δε εκτεθεί σε μολυσματικές αναπνευστικές εκκρίσεις φορώντας απλή χειρουργική μάσκα (και όχι υψηλής αναπνευστικής προστασίας), θεωρείται χαμηλού κινδύνου έκθεση, αυτοπαρακολουθείται και παραμένει εξαρχής στην εργασία του.

Επηρεάζεται ή όχι αυτή η σύσταση από τη χρόνια υποστελέχωση του ΕΣΥ, που ανατινάχθηκε ολοκληρωτικά τη μνημονιακή δεκαετία;

Πόσες απώλειες μπορεί να αντέξει ένα τμήμα πρώτης γραμμής σε μεγάλο νοσοκομείο της Αθήνας με 4 μόλις ειδικούς, όταν είναι γνωστό ότι στην Ιταλία τεράστιο ποσοστό (πάνω από 1.200 στα 15.000) των κρουσμάτων αφορά υγειονομικούς;

Από τα 16 επιβεβαιωμένα κρούσματα της Καστοριάς, τα 6 αφορούν εργαζόμενους του τοπικού νοσοκομείου.

Στις 3/5/18, ο μετέπειτα πρωθυπουργός έγραφε «…ο κανόνας 1 πρόσληψη για κάθε 5 αποχωρήσεις θα εφαρμοσθεί. Οι προσλήψεις δεν θα γίνονται άκριτα όπως σήμερα, αλλά με συγκροτημένο σχέδιο. Είναι αδιανόητο να πλεονάζουν γιατροί & να λείπουν νοσηλευτές».

Τακτοποιήθηκε το θέμα των πλεοναζόντων γιατρών ή χρειάζεται να αφυπηρετήσουν χωρίς να αναπληρωθούν αρκετοί ακόμη για να επιτευχθεί η δημοσιονομική προσαρμογή;

Αν συνυπολογίσω τα αγχωμένα τηλεφωνήματα συνταξιοδοτημένων συναδέλφων για ενδεχόμενη επιστροφή ή την –μεταξύ σοβαρού και αστείου προς το παρόν- αυτομόρφωση εργαστηριακών συναδέλφων στην εκτίμηση του αναπνευστικού, μάλλον έχει επιτευχθεί ο στόχος της προσαρμογής. Και κανείς δε θα θέλει πια να κλέψει τη δόξα του Υπουργού.

Εικόνα τρίτη: Όποιος έχει την παραμικρή σχέση με το σύστημα υγείας το ξέρει καλά. Τις καλές –προ πανδημίας- ημέρες, για τυπικό διασωληνωμένο περιστατικό εφημερίας, είναι συχνό φαινόμενο να αναζητείται κλίνη ΜΕΘ για δύο και τρία 24ωρα.

Μέχρι τότε, ο ασθενής να φιλοξενείται σε απλό θάλαμο νοσηλείας, με φορητό αναπνευστήρα και δανεικό monitor από όποιο τμήμα έχει διαθέσιμο. Όχι σε καιρό κρίσης, πολέμου, πανδημίας αλλά μια οποιαδήποτε Τετάρτη. Ακόμη και για «απλό» weaning (κάθε ασθενής που διασωληνώνεται επειγόντως, πρέπει να μεταφερθεί σε ΜΕΘ προκειμένου να αφυπνιστεί και να αποσωληνωθεί με ασφάλεια), δύο και τρεις κλήσεις προς το κέντρο του ΕΚΑΒ για διαθέσιμη ΜΕΘ, μπορεί να μην αρκούν.

Πώς αλλιώς, όταν στην Ελλάδα είναι λειτουργικά –ασθμαίνοντας- λιγότερα από 600 κρεβάτια ΜΕΘ;

Αν αυτό εννοεί ως «θωράκιση» ο Υπουργός, έχουμε εντυπωσιακά διαφορετική αντίληψη για τον όρο. Αν ζούσαμε σε κανονικές συνθήκες, ίσως το σύστημα επιβίωνε.

Τώρα, τα μαθηματικά είναι ανατριχιαστικά.

Εικόνα τέταρτη: Σήμερα ανακοινώθηκε ότι ΝΙΜΤΣ, Παμμακάριστος και μία πτέρυγα του πρώην Λοιμωδών-«Αγ. Βαρβάρα», μαζί με το θεραπευτήριο ATTICA, υποτάσσουν τη λειτουργία τους στην ανάγκη ανάσχεσης της πανδημίας.

Και το ανακοίνωσε το ίδιο πολιτικό προσωπικό που πριν μερικά χρόνια είχε «σημαδέψει» και κλείσει ουσιαστικά το Λοιμωδών από το 2013 ως πλεονάζον, άχρηστο, κέντρο που δεν προσφέρει και πρέπει να κλείσει, και το προσωπικό του περίπου βολεμένους τεμπέληδες. Μνημείο σοβαρότητας.

Στο Μάτι έφταιγαν όσοι έχτισαν αυθαίρετα, εκτός σχεδίου και κείμενης νομοθεσίας. Καθόλου όσοι το επέτρεψαν, όσοι δεν έλεγξαν ή όσοι οριακά το ενθάρρυναν. Στη Μάνδρα έφταιγαν όσοι μπάζωσαν, ο κακός καιρός, ο απείθαρχος Έλληνας. Στις πυρκαγιές της Πάρνηθας ή της Ηλείας, έφταιγαν μόνο οι εμπρηστές, οι καταπατητές, οι ατομικές μονάδες. Καθόλου οι δασοκτονικοί νόμοι.

Το συμπέρασμα είναι ότι το κράτος δε φταίει.

Οι κραυγές για την –αυτονόητη- ατομική ευθύνη, έχουν ήδη κυριεύσει το δημόσιο λόγο και για τον έλεγχο της πανδημίας. Φταίει ή θα φταίει ο έφηβος που δεν έκατσε σπίτι, η γιαγιά που πανικόβλητη βγήκε να στοκάρει προμήθειες, ο ντελιβεράς που δε φόραγε γάντια. Όχι το κράτος. Σε βαθμό που είναι ν’ αναρωτιέται κανείς τι μας χρειάζεται αν δεν μπορεί να κάνει ούτε το στοιχειώδες: Να μας προστατέψει απ’ την ανίκητη βλακεία ή επιβουλή των λίγων –πραγματικά λίγων- που διαχρονικά υπήρχαν και υπάρχουν.

Η απαραίτητη σήμερα επιβολή μέτρων για την ταπείνωση της καμπύλης, δεν μπορεί να κρύψει τις εγκληματικές καθυστερήσεις: Μέχρι τουλάχιστον την 3^η του Μάρτη οι μπερδεμένες οδηγίες του ΕΟΔΥ για τη διερεύνηση στη διαλογή των εμπυρέτων, δεν περιελάμβαναν τη Ρώμη. Μέρα που η Ιταλία είχε ήδη 2.502 επιβεβαιωμένα κρούσματα, εκ των οποίων 2.263 ενεργά και 79 θανάτους και άρα διασπορά στην κοινότητα.

Το triage γινόταν με το χάρτη της Ιταλίας στο κινητό για να δούμε αν η περιοχή που ανέφερε ο –δυνητικά- άρρωστος ήταν στη Βόρεια ή τη Νότια Ιταλία και μόνο ο υπερβάλλων ζήλος και η ατομική πρωτοβουλία επέβαλε –ευτυχώς- την απομόνωση των ύποπτων κρουσμάτων με αυστηρότερα από τα συνιστώμενα κριτήρια. Η ιστορία των προσκυνητών των Αγ. Τόπων είναι πια ευρέως γνωστή και αποκαλυπτική.

Ο WHO σήμερα, 16/3, δια στόματος Tedros Adhanom, επιμένει: «Οι χώρες πρέπει να ελέγχουν. Δεν μπορούν να το πολεμήσουν αυτό τυφλά. Πρέπει να επιβεβαιώνουν τα κρούσματα και να τα απομονώνουν. Έτσι, το μήνυμά μου προς τους υπουργούς Υγείας σήμερα ήταν να επενδύσουν στα διαγνωστικά τεστ. Πρέπει να είναι σε θέση να ελέγχουν όλα τα ύποπτα κρούσματα. Συνιστούμε στις χώρες να επιμείνουν στον έλεγχο και να συνεχίσουν με στρατηγικές περιορισμού, διότι πιστεύουμε ότι ο ιός αυτός είναι ελεγχόμενος εάν ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα».

Αν υπάρχει έστω ένα μικρό μέρος ορθολογισμού στην παραπάνω διατύπωση, ποιος μπορεί να διασφαλίσει ότι η εθνική στρατηγική θα εναρμονιστεί με το κοινό αίσθημα; Ότι δηλαδή η πολιτική της επιβεβαίωσης και απομόνωσης για κάθε πιθανό κρούσμα πρέπει να διασφαλιστεί επί μακρόν; Οι τελευταίες οδηγίες που περιορίζουν ασφυκτικά τους ελέγχους, μάλλον δείχνουν το ακριβώς αντίθετο.

Όσο οι πολιτικοί ταγοί χαριεντίζονται με το ιερατείο της χώρας, με τον Πρωθυπουργό να προσπαθεί να κάνει mind control στην Ιερά Σύνοδο με υποσυνείδητα μηνύματα στα διαγγέλματά του, χιλιάδες υγειονομικοί προετοιμάζονται να δώσουν -ή δίνουν ήδη- μια πρωτόγνωρη μάχη.

Όχι πολύ διαφορετική ποιοτικά από αυτή που δίνουν κάθε μέρα σε ένα εξαθλιωμένο σύστημα υγείας αλλά εντελώς διαφορετική σε κλίμακα. Η προετοιμασία όμως θα είναι ελλιπής αν επιτρέψουμε να κυριαρχήσει ότι φταίει μια ανώτερη δύναμη, οι πεπερασμένες δυνατότητες, ο κακός μας ο καιρός.

Στην αρχή κιόλας της μάχης, μάθαμε από τηλεοπτικά δίκτυα εθνικής εμβέλειας ότι πρέπει να μας ενδιαφέρει ο διπλανός, ο ηλικιωμένος, ο άρρωστος, που μέχρι χθες για τα ίδια κανάλια ήταν βαρίδι για το ασφαλιστικό. Μάθαμε ότι μόνο ο κεντρικός σχεδιασμός, η οργάνωση, η στράτευση σε έναν κοινό σκοπό, οι οδηγίες των ειδικών και όχι οι εξαλλοσύνες των φανατικών μπορεί να φέρουν αποτέλεσμα. Ότι, όπως δείχνουν οι άδειοι σε γενικές γραμμές δρόμοι, ο έλληνας δεν είναι φύσει απείθαρχος, ασυμπίεστος, αυτοκαταστροφικός. Ότι η διατίμηση στο ταπεινό αντισηπτικό δεν είναι μέτρο κομμουνιστικής εκτροπής. Κι ότι ίσως τελικά δε χρειάζεται άδεια του διευθυντηρίου της ΕΕ ή σοσιαλιστικός μετασχηματισμός για να παραχθούν μερικοί τόνοι από αυτό το αντισηπτικό από κατασχεμένη αλκοόλη.

Ας τα αναστοχαστούμε αυτά μετά το τέλος του γενικού συναγερμού. Που ελπίζω, αλλά δεν πιστεύω, να έρθει όσο το δυνατό πιο γρήγορα. Και -σε πείσμα των αριθμών και των άκαρδων και στυγνών στατιστικών προβλέψεων- να έρθει με τις λιγότερες δυνατές απώλειες για όλους μας.

Πηγή: antapocrisis.gr

Γιατροί και νοσηλευτές πάμε για μάχη. Αλλά θέλουμε όπλα.

Ο πρώτος νεκρός από τον ιό Covid-19 βάζει την Ελλάδα στη λίστα των χωρών που μετρούν πλέον θύματα. Η ελληνική κοινωνία θα δοκιμαστεί σκληρά. Γιατροί και νοσηλευτές, όσοι κρατούν όρθιο το Σύστημα Υγείας με λειψό μισθό, απλήρωτες υπερωρίες, εξουθενωτικές βάρδιες, αναστολή αδειών, θα είναι στην πρώτη γραμμή της μάχης.

Όχι επειδή αυτή είναι η δουλειά μας. Επειδή αυτή είναι η ζωή μας.

Μπορεί το Εθνικό Σύστημα Υγείας να υποβαθμίζεται και εκ των έσω να υποσκάπτεται, αλλά είναι το μόνο όπλο της χώρας στην πραγματική μάχη, στην πραγματική ασύμμετρη απειλή που την απειλεί: Την εξάπλωση ενός επιθετικού ιού που εξοντώνει την τρίτη ηλικία και τις ευπαθείς ομάδες.

Αν κάποιος ψάχνει για εθνική υπερηφάνεια ας μην την αναζητήσει στον Έβρο. Ας την ψάξει στα δημόσια νοσοκομεία.

Χωρίς εξοπλισμό, χωρίς επαρκή μέσα προστασίας, με την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας ανύπαρκτη, με τις κλίνες ΜΕΘ σε έλλειψη, με τα Επείγοντα σε κάθε εφημερία να θυμίζουν πεδίο μάχης.

Οι περιπτώσεις των νοσοκομείων της Αμαλιάδας, του ΠΓΝΠ, του Αλεξάνδρας, της Κοζάνης, δείχνουν ότι η γραμμή άμυνας του Συστήματος Υγείας είναι ευάλωτη.

Πόσο δύσκολο ήταν να έχει ήδη αποκεντρωθεί η διάγνωση των κρουσμάτων; Να μην φτάνουν οι φορείς να συνωστίζονται στα επείγοντα; Ήδη τα ιδιωτικά μικροβιολογικά κέντρα την διαθέτουν πανάκριβα για όσους έχουν να πληρώσουν.

Κάποιοι που δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την πραγματική κατάσταση στο Σύστημα Υγείας, φαντάστηκαν ότι η διάγνωση ύποπτων κρουσμάτων θα γίνεται σε ιδανικές και ομαλές συνθήκες, με αποστολή δειγμάτων στο Παστέρ από πλήρως εξοπλισμένο και προστατευμένο υγειονομικό προσωπικό.

Καλωσορίσατε στην πραγματικότητα: Ομαλές συνθήκες δεν υπήρχαν στα δημόσια νοσοκομεία ούτε σε κανονικές περιόδους. Σήμερα, ούτε καν να τις ονειρευτούμε δεν μπορούμε.

Ήδη τριψήφιος αριθμός γιατρών και νοσηλευτών είναι σε καραντίνα.

Στα δημόσια νοσοκομεία, που κανείς νοσηλευτής ή γιατρός δεν τολμά να αρρωστήσει από απλή γρίπη ή κρυολόγημα γιατί ξέρει ότι η βάρδιά του θα πρέπει να καλυφθεί από συνάδελφο που θα εξοντωθεί με δύο βάρδιες στο εικοσιτετράωρο ή με ένα ρεπό την εβδομάδα.

Σε αυτά τα δημόσια νοσοκομεία, εκατό γιατροί ή νοσηλευτές σε καραντίνα, είναι ήδη τρομακτικός αριθμός, στη φάση τουλάχιστον που βρίσκεται η επιδημία.

Πάμε σε μάχη, αλλά δεν έχουμε όπλα.

Όσο για τους κυβερνώντες; Είναι οι υπεύθυνοι, ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ, για το χάλι στο οποίο έφεραν τη δημόσια υγεία. Σήμερα μπορεί να τρέχουν και να μην φτάνουν, αλλά οι ελλείψεις τόσο σε προσωπικό όσο και σε εξοπλισμό είναι τρομακτικές.

Οι υπουργοί και κυβερνώντες, ήταν αυτοί που ονειρεύονταν ΣΔΙΤ και είσοδο των ιδιωτικών συμφερόντων στα δημόσια νοσοκομεία. Σήμερα βλέπουμε ότι ο ιδιωτικός τομέας στην υγεία θέλει αποκλειστικά να εξασφαλίζει κέρδη από το δημόσιο και την τσέπη των ασθενών. Στη μάχη ενάντια στον ιό, πού ακριβώς βρίσκονται οι ακριβοπληρωμένες ιδιωτικές κλινικές;

Θα αλλάξουν σχέδιο και προτεραιότητες στο Υπουργείο Υγείας;

Ή μετά την κρίση, θα επανέλθουν στη γνωστή τακτική, να απαξιώνουν τα δημόσια νοσοκομεία, να τα αδειάζουν από προσωπικό και εξοπλισμό, να σπρώχνουν τον κόσμο στον ιδιωτικό τομέα;

Όσοι φαντασιώνονταν ότι πολεμούσαν τους εισβολείς πριν από μία βδομάδα στα σύνορα, ας προσγειωθούν στην πραγματικότητα: Η πραγματική εισβολή ήταν η διάλυση του δημόσιου νοσοκομείου και η υποβάθμιση για γιατρούς και νοσηλευτές. Οι ευθύνες είναι βαριές και δεν μπορούμε να τις παραγράψουμε.

Έτσι κι αλλιώς, τη μάχη θα τη δώσουμε.

Καλή δύναμη.

Βιβή Κουτσιούμπα, νοσηλεύτρια.

Βιβή Κουτσιούμπα

Νοσηλεύτρια στο Κωνσταντοπούλειο Νοσοκομείο Νέας Ιωνίας «Αγία Όλγα»

 Πηγή: Antapocrisis.gr